شـــــا هـــــنامه/گريختن افراسياب از دست هوم

توچال کوه تهران

	شـــــا هـــــنامه/گريختن افراسياب از دست هوم
شـــــا هـــــنامه گريختن افراسياب از دست هوم چو آن شاه را هوم بازو ببست همى بردش از جايگاه نشست‏ بدو گفت كاى مرد با هوش و باك پرستار دارنده يزدان پاك‏ چه خواهى ز من من كيم در جهان نشسته بدين غار با آن دهان‏ بدو گفت هوم اين نه آرام تست جهانى سراسر پر از نام تست‏ ز شاهان گيتى برادر كه كشت كه شد نيز با پاك يزدان درشت‏ چو اغريرث و نوذر نامدار سياوش كه بد در جهان يادگار تو خون سر بى‏گناهان مريز نه اندر بن غار بى‏بن گريز چو آن شاه را هوم بازو ببست همى بردش از جايگاه نشست‏ بدو گفت كاى مرد با هوش و باك پرستار دارنده يزدان پاك‏ چه خواهى ز من من كيم در جهان نشسته بدين غار با آن دهان‏ بدو گفت هوم اين نه آرام تست جهانى سراسر پر از نام تست‏ ز شاهان گيتى برادر كه كشت كه شد نيز با پاك يزدان درشت‏ چو اغريرث و نوذر نامدار سياوش كه بد در جهان يادگار تو خون سر بى‏گناهان مريز نه اندر بن غار بى‏بن گريز بدو گفت كاندر جهان بى‏گناه كرا دانى اى مرد با دستگاه‏ چنين راند بر سر سپهر بلند كه آيد ز من درد و رنج و گزند ز فرمان يزدان كسى نگذرد و گر ديده اژدها بسپرد ببخشاى بر من كه بيچاره‏ام و گر چند بر خود ستمكاره‏ام‏ نبيره فريدون فرخ منم ز بند كمندت همى بگسلم‏ كجا برد خواهى مرا بسته خوار نترسى ز يزدان بروز شمار بدو گفت هوم اى بد بد گمان همانا فراوان نماندت زمان‏ سخنهات چون گلستان نوست ترا هوش بر دست كى‏خسروست‏ بپيچيد دل هوم را زان گزند برو سست كرد آن كيانى كمند بدانست كان مرد پرهيزگار ببخشود بر ناله شهريار بپيچيد و زو خويشتن در كشيد بدريا درون جست و شد ناپديد چنان بد كه گودرز كشوادگان همى رفت با گيو و آزادگان‏ گرازان و پويان بنزديك شاه بدريا درون كرد چندى نگاه‏ بچشم آمدش هوم با آن كمند نوان بر لب آب بر مستمند همان گونه آب را تيره ديد پرستنده را ديدگان خيره ديد بدل گفت كين مرد پرهيزگار ز درياى چيچست گيرد شكار نهنگى مگر دم ماهى گرفت بديدار ازو مانده اندر شگفت‏ بدو گفت كاى مرد پرهيزگار نهانى چه دارى بكن آشكار ازين آب دريا چه جويى همى مگر تيره تن را بشويى همى‏ بدو گفت هوم اى سرافراز مرد نگه كن يكى اندرين كاركرد يكى جاى دارم بدين تيغ كوه پرستشگه بنده دور از گروه‏ شب تيره بر پيش يزدان بدم همه شب ز يزدان پرستان بدم‏ بدانگه كه خيزد ز مرغان خروش يكى ناله زارم آمد بگوش‏ همانگه گمان برد روشن دلم كه من بيخ كين از جهان بگسلم‏ بدين گونه آواز هنگام خواب نشايد كه باشد جز افراسياب‏ بجستن گرفتم همه كوه و غار بديدم در هنگ آن سوگوار دو دستش بزنار بستم چو سنگ بدان سان كه خونريز بودش دو چنگ‏ ز كوه اندر آوردمش تازيان خروشان و نوحه زنان چون زنان‏ ز بس ناله و بانگ و سوگند اوى يكى سست كردم همى بند اوى‏ بدين جايگه در ز چنگم بجست دل و جانم از رستن او بخست‏ بدين آب چيچست پنهان شدست بگفتم ترا راست چونانك هست‏ چو گودرز بشنيد اين داستان بياد آمدش گفته راستان‏ از آنجا بشد سوى آتشكده چنانچون بود مردم دلشده‏ نخستين بر آتش ستايش گرفت جهان آفرين را نيايش گرفت‏ بپردخت و بگشاد راز از نهفت همان ديده بر شهرياران بگفت‏ همانگه نشستند شاهان بر اسب برفتند ز ايوان آذرگشسب‏
+ نوشته شده در شنبه ۲۲ مهر ۱۳۹۶ساعت 6:16 AM توسط ارغوان \|

	درباره


RSS POWERED BY BLOGFA.COM