 |
 |
|
|
شـــــا هـــــنامه
آمدن پيران از پى ايرانيان به كوه هماون
چو خورشيد زان چادر قيرگون غمى شد بدرّيد و آمد برون سپهبد بكوه هماون رسيد ز گرد سپه كوه شد ناپديد بهومان چنين گفت كز رزمگاه مجنب و مجنبان از ايدر سپاه شوم تا سپهدار ايرانيان چه دارد بپا اختر كاويان بكوه هماون كه دادش نويد بدين بودن اكنون چه دارد اميد بيامد بنزديك ايران سپاه سرى پر ز كينه دلى پر گناه خروشيد كاى نامبردار طوس خداوند پيلان و گوپال و كوس چو خورشيد زان چادر قيرگون غمى شد بدرّيد و آمد برون سپهبد بكوه هماون رسيد ز گرد سپه كوه شد ناپديد بهومان چنين گفت كز رزمگاه مجنب و مجنبان از ايدر سپاه شوم تا سپهدار ايرانيان چه دارد بپا اختر كاويان بكوه هماون كه دادش نويد بدين بودن اكنون چه دارد اميد بيامد بنزديك ايران سپاه سرى پر ز كينه دلى پر گناه خروشيد كاى نامبردار طوس خداوند پيلان و گوپال و كوس كنون ماهيان اندر آمد به پنج كه تا تو همى رزم جويى برنج ز گودرزيان آن كجا مهترند بدان رزمگاهت همه بىسرند تو چون غرم رفتستى اندر كمر پر از داورى دل پر از كينه سر گريزان و لشكر پس اندر دمان بدام اندر آيى همى بىگمان چنين داد پاسخ سر افراز طوس كه من بر دروغ تو دارم فسوس پى كين تو افگندى اندر جهان ز بهر سياوش ميان مهان برين گونه تا چند گويى دروغ دروغت بر ما نگيرد فروغ علف تنگ بود اندران رزمگاه ازان بر هماون كشيدم سپاه كنون آگهى شد بشاه جهان بيايد زمان تا زمان ناگهان بزرگان لشكر شدند انجمن چو دستان و چون رستم پيل تن چو جنبيدن شاه كردم درست نمانم بتوران برو بوم و رست كنون كامدى كار مردان ببين نه گاه فريبست و روز كمين چو بشنيد پيران ز هر سو سپاه فرستاد و بگرفت بر كوه راه بهر سو ز توران بيامد گروه سپاه انجمن كرد بر گرد كوه بريشان چو راه علف تنگ شد سپهبد سوى چاره جنگ شد چنين گفت هومان بپيران گرد كه ما را پى كوه بايد سپرد يكى جنگ سازيم كايرانيان نبندند ازين پس بكينه ميان بدو گفت پيران كه بر ماست باد نكردست با باد كس رزم ياد ز جنگ پياده بپيچيد سر شود تيره ديدار پرخاشخر چو راه علف تنگ شد بر سپاه كسى كوه خارا ندارد نگاه همه لشكر آيد بزنهار ما ازين پس نجويند پيكار ما بريشان كنون جاى بخشايش است نه هنگام پيكار و آرايش است
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه اولbst3 . |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||