شـــــا هـــــنامه/فرستادن خسرو توس را به توران

توچال کوه تهران

	شـــــا هـــــنامه/فرستادن خسرو توس را به توران
شـــــا هـــــنامه فرستادن خسرو توس را به توران چو تاج خور روشن آمد پديد سپيده ز خمّ كمان بر دميد سپهبد بيامد بنزديك شاه ابا او بزرگان ايران سپاه‏ بديشان چنين گفت شاه جهان كه هرگز پى كين نگردد نهان‏ ز تور و ز سلم اندر آمد سخن ازان كين پيشين و رزم كهن‏ چنين ننگ بر شاه ايران نبود زمين پر ز خون دليران نبود همه كوه پر خون گودرزيان بزنّار خونين ببسته ميان‏ چو تاج خور روشن آمد پديد سپيده ز خمّ كمان بر دميد سپهبد بيامد بنزديك شاه ابا او بزرگان ايران سپاه‏ بديشان چنين گفت شاه جهان كه هرگز پى كين نگردد نهان‏ ز تور و ز سلم اندر آمد سخن ازان كين پيشين و رزم كهن‏ چنين ننگ بر شاه ايران نبود زمين پر ز خون دليران نبود همه كوه پر خون گودرزيان بزنّار خونين ببسته ميان‏ همان مرغ و ماهى بريشان بزار بگريد بدريا و بر كوهسار از ايران همه دشت تورانيان سر و دست و پايست و پشت و ميان‏ شما را همه شادمانيست راى بكينه نجنبد همى دل ز جاى‏ دليران همه دست كرده بكش بپيش خداوند خورشيد فش‏ همه همگنان خاك دادند بوس چو رهّام و گرگين چو گودرز و طوس‏ چو خرّاد با زنگه شاوران دگر بيژن و گيو و كنداوران‏ كه اى شاه نيك اختر و شير دل ببرده ز شيران بشمشير دل‏ همه يك بيك پيش تو بنده‏ايم ز تشوير خسرو سر افگنده‏ايم‏ اگر جنگ فرمان دهد شهريار همه سر فشانيم در كارزار سپهدار پس گيو را پيش خواند بتخت گرانمايگان بر نشاند فراوانش بستود و بنواختش بسى خلعت و نيكوى ساختش‏ بدو گفت كاندر جهان رنج من تو بردى و بى‏بهرى از گنج من‏ نبايد كه بى‏رأى تو پيل و كوس سوى جنگ راند سپهدار طوس‏ بتندى مكن سهمگين كار خرد كه روشن روان باد بهرام گرد ز گفتار بدگوى و ز نام و ننگ جهان كرد بر خويشتن تار و تنگ‏ درم داد و روزى دهان را بخواند بسى با سپهبد سخنها براند همان راى زد با تهمتن بران چنين تا رخ روز شد در نهان‏ چو خورشيد بر زد سنان از نشيب شتاب آمد از رفتن با نهيب‏ سپهبد بيامد بنزديك شاه ابا گيو گودرز و چندى سپاه‏ بدو داد شاه اختر كاويان بران سان كه بودى برسم كيان‏ ز اختر يكى روز فرّخ بجست كه بيرون شدن را كى آيد درست‏ همى رفت با كوس خسرو بدشت بدان تا سپهبد بدو بر گذشت‏ يكى لشكرى همچو كوه سياه گذشتند بر پيش بيدار شاه‏ پس لشكر اندر سپهدار طوس بيامد بر شه زمين داد بوس‏ برو آفرين كرد و برشد خروش جهان آمد از بانگ اسپان بجوش‏ يكى ابر بست از بر گرد سم بر آمد خروشيدن گاودم‏ ز بس جوشن و كاويانى درفش شده روى گيتى سراسر بنفش‏ تو خورشيد گفتى به آب اندر است سپهر و ستاره بخواب اندر است‏ نهاد از بر پيل پيروزه مهد همى رفت زين گونه تا رود شهد
+ نوشته شده در چهارشنبه ۱۹ مهر ۱۳۹۶ساعت 5:5 AM توسط ارغوان \|

	درباره


RSS POWERED BY BLOGFA.COM