|
|
|
|
|
شـــــا هـــــنامه
خشم كردن گودرز با توس
بر آشفت گودرز و گفت از مهان همى طوس كم باد اندر جهان نبيره پسر داشت هفتاد و هشت بزد كوس ز ايوان بميدان گذشت سواران جنگى ده و دو هزار برون رفت برگستوان ور سوار و زان رو بيامد سپهدار طوس ببستند بر كوهه پيل كوس ببستند گردان ايران ميان به پيش سپاه اختر كاويان چو گودرز را ديد و چندان سپاه كز و تيره شد روى خورشيد و ماه يكى تخت بر كوهه ژنده پيل ز پيروزه تابان بكردار نيل بر آشفت گودرز و گفت از مهان همى طوس كم باد اندر جهان نبيره پسر داشت هفتاد و هشت بزد كوس ز ايوان بميدان گذشت سواران جنگى ده و دو هزار برون رفت برگستوان ور سوار و زان رو بيامد سپهدار طوس ببستند بر كوهه پيل كوس ببستند گردان ايران ميان به پيش سپاه اختر كاويان چو گودرز را ديد و چندان سپاه كز و تيره شد روى خورشيد و ماه يكى تخت بر كوهه ژنده پيل ز پيروزه تابان بكردار نيل جهانجوى كىخسرو تاج ور نشسته بران تخت و بسته كمر بگرد اندرش ژنده پيلان دويست تو گفتى بگيتى جز آن جاى نيست همى تافت زان تخت خسرو چو ماه ز ياقوت رخشنده بر سر كلاه غمى شد دل طوس و انديشه كرد كه امروز اگر من بسازم نبرد بسى كشته آيد ز هر دو سپاه ز ايران نه برخيزد اين كينهگاه نباشد جز از كام افراسياب سر بخت تركان بر آيد ز خواب بديشان رسد تخت شاهنشهى سر آيد بما روزگار مهى خردمند مردى و جوينده راه فرستاد نزديك كاوس شاه كه از ما يكى گر برين دشت جنگ نهد بر كمان پرّ تير خدنگ يكى كينه خيزد كه افراسياب هم امشب همى آن ببيند بخواب
|
||