شـــــا هـــــنامه/ گريختن سلم و كشته شدن او به دست منوچهر

توچال کوه تهران

	شـــــا هـــــنامه/ گريختن سلم و كشته شدن او به دست منوچهر
شـــــا هـــــنامه گريختن سلم و كشته شدن او به دست منوچهر تهى شد ز كينه سر كينه‏دار گريزان همى رفت سوى حصار پس اندر سپاه منوچهر شاه دمان و دنان بر گرفتند راه‏ چو شد سلم تا پيش دريا كنار نديد آنچه كشتى بر آن رهگذار چنان شد ز بس كشته و خسته دشت كه پوينده را راه دشوار گشت‏ پر از خشم و پر كينه سالار نو نشست از بر چرمه تيز رو تهى شد ز كينه سر كينه‏دار گريزان همى رفت سوى حصار پس اندر سپاه منوچهر شاه دمان و دنان بر گرفتند راه‏ چو شد سلم تا پيش دريا كنار نديد آنچه كشتى بر آن رهگذار چنان شد ز بس كشته و خسته دشت كه پوينده را راه دشوار گشت‏ پر از خشم و پر كينه سالار نو نشست از بر چرمه تيز رو بيفگند بر گستوان و بتاخت بگرد سپه چرمه اندر نشاخت‏ رسيد آنگهى تنگ در شاه روم خروشيد كاى مرد بيداد شوم‏ بكشتى برادر ز بهر كلاه كله يافتى چند پوئى براه‏ كنون تاجت آوردم اى شاه و تخت ببار آمد آن خسروانى درخت‏ ز تاج بزرگى گريزان مشو فريدونت گاهى بياراست نو درختى كه پروردى آمد ببار بيابى هم اكنون برش در كنار اگر بار خارست خود كشته و گر پرنيانست خود رشته همى تاخت اسپ اندرين گفت‏گوى يكايك بتنگى رسيد اندر اوى‏ يكى تيغ زد زود بر گردنش بدو نيمه شد خسروانى تنش‏ بفرمود تا سرش برداشتند بنيزه بابر اندر افراشتند بماندند لشكر شگفت اندر اوى از ان زور و آن بازوى جنگجوى همه لشكر سلم همچون رمه كه بپراگند روزگار دمه‏ برفتند يك سر گروها گروه پراگنده در دشت و دريا و كوه‏ يكى پر خرد مرد پاكيزه مغز كه بودش زبان پر ز گفتار نغز بگفتند تازى منوچهر شاه شود گرم و باشد زبان سپاه‏ بگويد كه گفتند ما كهتريم زمين جز بفرمان او نسپريم‏ گروهى خداوند بر چارپاى گروهى خداوند كشت و سراى‏ سپاهى بدين رزمگاه آمديم نه بر آرزو كينه خواه آمديم‏ كنون سر بسر شاه را بنده‏ايم دل و جان بمهر وى آگنده‏ايم‏ گرش راى جنگ است و خون ريختن نداريم نيروى آويختن‏ سران يك سره پيش شاه آوريم بر او سر بى‏گناه آوريم‏ براند هر آن كام كو را هواست برين بى‏گنه جان ما پادشاست‏ بگفت اين سخن مرد بسيار هوش سپهدار خيره بدو داد گوش‏ چنين داد پاسخ كه من كام خويش بخاك افگنم بر كشم نام خويش‏ هر آن چيز كان نز ره ايزديست از آهرمنى گر ز دست بديست‏ سراسر ز ديدار من دور باد بدى را تن ديو رنجور باد شما گر همه كينه دار منيد و گر دوستداريد و يار منيد چو پيروزگر دادمان دستگاه گنه‏كار پيدا شد از بى‏گناه‏ كنون روز دادست بيداد شد سران را سر از كشتن آزاد شد همه مهر جوئيد و افسون كنيد ز تن آلت جنگ بيرون كنيد خروشى بر آمد ز پرده سراى كه اى پهلوانان فرخنده راى‏ ازين پس بخيره مريزيد خون كه بخت جفا پيشگان شد نگون‏ همه آلت لشكر و ساز جنگ ببردند نزديك پور پشنگ‏ سپهبد منوچهر بنواختشان بر اندازه بر پايگه ساختشان‏
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۷ مهر ۱۳۹۶ساعت 7:10 AM توسط ارغوان \|

	درباره


RSS POWERED BY BLOGFA.COM