|
|
|
|
|
شـــــا هـــــنامه
گفتار اندر آفرینش آدم
چــوزیـن بــگذری مردم آمد پـدیــد شــد ایـن بنــدها را سراسر کـــلید سرش راست بر شد چو سرو بلند بــه گفتـــار خــوب وخـرد کاربنـــد پـذیـرنـدۀ هــــوش ورای وخـــــرد مر او را دد ودام وفرمان بـــــــرد زراه خــــــرد بنـــــگری انـــــدکی کـه مردم به معنی چه باشـــد یکی مـــگر مردمی خیره خوانی همی جــز ایـن را نشــــــانی ندانی همی تـرا از دوگـــــیتی بـر آورده انــد بـه چنــدیـن میــــانچی بپرورده اند نــــخستـین فطــرت ،پسین شمار تـویی،خـویشتـــن را به بازی مدار شنیــــدم زدانـا دگـرگـونـه زیـــن چــه دانیــــم راز جهــــان آفـریــــن نگــه کن سـرانجــام خود راببین چــو کاری بیــابی ازیــن بـه گزیــن به رنج اندر آری تنت را رواست که خودرنج بردن به دانش سزاست چوخواهی که یابی زهر بد رهـا ســـر انــدر نیــــاری بـــه دام بــــلا نــگه کن بدیــن گنبـد تیــز گــرد کـه درمان ازویسـت وزویســت درد نـه گشــت زمانه بفرسایـــــدش نـه آن رنــــج و تیمــار بگزایـــــدش نـه از جنبـــش آرام گیرد همـی نـه چــون ما تبــــاهی پـذیـرد همــی ازو دان فـزونی ازو هم شمـار بــد ونیــــک نـزدیــک او آشکــــــار
|
||