|
|
|
|
|
شـــــا هـــــنامه
گفتار اندر فراهم آوردن کتاب
سخن هر چه گویم همه گفته اند بـر باغ دانـش همه رفته انـــــــــد اگـر بـر درخـت برومنــــد جای نیابم که از بر شدن نیســـــت رای کــــــسی کاو شود زیر نخل بلند همـان سایه زو باز دارد گزنـــــــد توانـم مـــگر پـایـه ای ســــاختن بـر شـاخ آن سـرو ســـایه فــــکن کـزیـن نـامـور نـامـۀ شــــــهریار بـه گــیتی بمانم یــــــکی یـادگــــار تـو ایـن را دروغ وفســــانه مدان بـه رنگ فــــسون وبهانه مـــــدان ازو هــر چـه انـدر خـورد با خرد دگـر بـر ره رمز ومــعنی بــــــرد یــکی نـامـه بـــــود از گه باستان فـراوان بـدو انـدرون داستــــــان پـراگــــنده در دست هر موبـــدی ازو بهره ای نزد هر بـــــخردی یــکی پهلوان بـود دهقـان نــــژاد دلـیر وبـزرگ خـردمـــــند وراد پــژوهـنـدۀ روزگــار نخســـــــت گذشته سخنها همه باز جســـــت ز هـر کــشوری موبدی سالخورد بیـاورد کاین نـامه را یاد کــــرد بپـرسیـدشـان از کیــان جهــــــان وزان نــامـداران فــرّخ مهــــان کـه گــیتی به آغاز چون داشتنــد که ایدون به ما خوار بگذاشــتند چه گونه سر آمد به نیک اختری بر ایشان همه روز کنـــــد آوری بــــگفتند پیشش یکایک مهـــــان سخنـهای شاهان وگشـــت جهــان چو بـــــشنید ازیشان سپهبد سخن یـــکی نـامـور نـامـه افــــکند بـن چــنین یادگاری شد اندر جهــــان بـرو آفـریـن از کـــهان ومــــــهان
|
||