توچال کوه تهران
 

 

 

 

              شـــــا هـــــنامه

 

 

 

 

 

داستان دقیقی شاعر

 

 

 

چـو از دفـتر این داستانــــها بسی

                                                  همی خواند خواننده بر هـر کسی

جهان دل نــهاده بـدیـن داستـــان

                                                 همــــان بخردان نیز وهم راستان

جـــوانی ببـــایـد گـــشاده زبــــــان

                                                 ســــــخن گفتن خوب وطبــع روان

بـه شعر آرم این نامه را گفت من

                                                 ازو شــادمــان شــد دل انـــــــجمن

جــوانـیش را خـــوی بـد یار بـــود

                                                 ابـــا بـد همیــشه بـه پیــکار بــــود

بـــرو تاخـــــــــتن کرد ناگاه مرگ

                                                 نــــهادش به سر بر یکی تیره ترگ

بـدان خـوی بــد جـان شیرین بداد

                                                 نـــــــــبـد از جوانیش یک روز شاد

یـــــــکایک ازو بخت برگشته شد

                                                 بــه دست یکی بنده بر کشته شــــد

بـرفـت او واین نامه نا گفته مانـد

                                                چنـــــان بخـــت بیدار او خفته مانــد

الـــــهی عــــفو کـــن گنــــاه ورا

                                                بــــــــــیفزای در حشر جــــــــاه ورا

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه ۱۷ مهر ۱۳۹۶ساعت 4:29 AM  توسط ارغوان  |