 |
 |
|
|
شـــــا هـــــنامه
بنیاد نهادن کتاب
دل روشن من چو برگشــــت ازوی ســــوی تخــــت شاه جهان کرد روی که این نامه را دست پیـــــش آورم ز دفتـــــر بـــه گفتــــار خویش آورم بپرسیدم از هر کـــسی بیشمــــــــار بتـــــرسیـــدم از گـــردش روزگــــار مگر خود درنــــگم نباشــد بــــسی ببــــاید سپــــردن به دیگر کـــــــسی ودیگر که گنجم وفا دار نیســــــت همـــــین رنج را کس خریدار نیســت بـریـن گـونه یکـــچند بــــــگذاشتم سخـــــن را نــــهفته هــــمی داشتــــم سراسر زمانه پر از جنگ بـــــود بــه جـوینـــدگان بر جهان تنگ بــود ز نیکو سخن به چه اندر جهـــــان بــه نـزد سخـــن سنــج فـرّخ مـــهان اگـر نامدی این سخن از خـــــدای نبـــــی کـــی بـدی نـزد مـا رهنمـای به شهرم یکی مهربان دوست بـود تو گفتی که با من به یک پوست بود مـرا گفـت خوب آمد این رای تــو بـه نیـــکی گـرایـد هـــــــمی پای تو نــــبشته مـن ایــن نـامـۀ پــــهلوی بــه پیــــش تـو آرم مـــگر نغنـــوی گشـــــــــاده زبان وجوانیت هست سخـــن گــــفتن پهلوانیـــت هســــت شــو ایـن نـامۀ خسروان باز گـوی بــدیـــن جـوی نـــزد مـــهان آبروی چـو آورد ایــن نامه نزدیک مـــن بـــرافــــروخت این جان تاریک من
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه اولbst3 . |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||