 |
 |
|
|
شـــــا هـــــنامه
کیومرثپادشاهی کیومرث اوّل ملوک عجم سی سال بود
سخن گوی دهقان چه گویــــــد نــــخست کــــــــه نام بزرگی به گیتی که جست کــــه بــــود آنـــکه دیهیم بر سر نــــــهاد نــــــــــدارد کس آن روزگاران به یاد مـــگر کــــز پــــــدر یـــــاد دارد پـــــــسر بـــــــــــگوید ترا یک به یک در به در کـــه نـــام بـــزرگـــی کـــه آرد پـــــــیش کـــــرا بــــود از آن بر تران پایه بیش پــــژوهـــندۀ نــامــۀ بــاســــــــــــــــــتان کــــــــــــــه از پــــهلوانان زند داستان چنین گفت کآیین تــــــــخت و کــــــــــلاه کــــــــــیومرث آورد واو بود پــــادشاه چو آمد به برج حمـــــــــل آفــــــــــــتاب جـــــــــــــهان گشت با فرّ وآیـــین وآب بتابید از آنســـــــــــان ز بـــــرج بـــــره کــه گــــیتی جوان گشت ازان یکسره کیومرث شد بر جهان کـــــــــدخـــــدای نــــخستین به کوه اندرون ساخت جای سر بخت وتختش بر آمــــد بـه کــــــوه پــــلنگینه پوشید خود بــــا گـــــــــــروه ازو اندر آمد هــــــــــــمی پـــــــرورش که پوشیدنی نو بــــــــد ونــــو خـــــورش به گیتی درون سال ســــی شــــــاه بود به خوبی چو خورشـــــــــــــید بر گاه بود همی تافت زو فرّ شـــــــــاهنشـــــــهی چــــــــــو ماه دو هفته ز سرو ســـــــهی دد و دام و هر جـــــانـــور کـــش بـدیـد ز گیـــــــــــتی بـــه نــزدیــــک او آرمــــید دو تا می شد نــــــــدی بـــــر تــــخت او از آن بــــــر شــــــده فــــرّه وبـــــــخت او به رسم نمــــاز آمـــدنـــدیـــش پـــــیش وزو بر گرفتند آیـــــــــــــــین خـــــویـــــش پسر بد مــــــراورا یــــکی خــوبـــروی هــــــــــنرمـــند وهمــــــــچون پدر نامجوی سیامک بدش نام وفـــــرخـــــنده بــــود کــــــــــیومرث را دل بدو زنـــــــــده بــــــود به جانش بر از مــــهر گریـــان بـــــدی ز بــــــــیم جــــــــداییش بـــریـــــان بــــــدی بر آمـــد بــریــن کـار یـک روزگـــــــار فـــــــــــــروزنده شــد دولــت شـــــــــهریار به گــــــیتی نبودش کـــــسی دشمــــــنا مگر بد کـــــــــنش ریــــمن آهــــرمــــــــنا به رشک اندر آهر من بدســـــــــــگال هــــــــمی رای زد تــــــا بـــــــبالــــد بــال یکی بچه بودش چو گرگ ســـــــــترگ دلاور شده با ســـــــــــــــــــپاه بــــــــزرگ جهان شد بر آن دیــــو بـــــچه سیـــــاه ز بخت ســـــــــیامک وزان پـــــــایـــــــگاه سپه کرد ونزدیــــــک او راه جســــت هــــــــــــمی تــــخت ودیهیم کی شاه جست هـــمی گـــفت با هر کسی رای خویـش جهان کرد یــــــــــــــکسر پر آوای خویش کـــیومرث زیــن خود کی آگـــاه بـــــود که تخت مهی را جز او شـــــــــاه بـــــود یکایــــک بیــــامد خجسته ســــــروش بسان پری پلنـــــــــــــگینه پــــــــــــوش بگفتـــــش ورا زیـــن سخـــن دربـــدر که دشمن چه سازد هــــــــمی بــا پـــدر سخن چون به گوش سیامـــک رسید ز کــــردار بــــد خــواه دیـــو پلــــــــــید دل شـــــــــــاه بچه بر آمـــد به جوش ســــــــــــــپاه انجمن کرد وبگشاد گوش بپوشـــید تن را به چـــرم پلـــــــــنگ که جـــوشـــن نبـــود ونـه آیــین جنــــگ پذیره شدش دیو را جنـــگ جــــــوی سپه را چو روی انــدر آمـــــد بــــه روی سیامــــک بیـامـد بـرهـــنه تـــــــــنا بر آویـــــــــــخت با پـــــــــور آهـــــــرمنا بـزد چنــــگ وارونه دیـو سیــــــــاه دو تا اندر آورد بـــــــــــــالای شـــــــــــاه فکند آن تن شـــاهزاده به خـــــــاک به چنگال کردش کـــــــــمرگاه چــــــــاک سیامک به دســـت خــروزان دیــــو تبه گشت وماند انجمن بـــــی خـــدیـــــو چو آگه شد از مرگ فــرزند شــــاه ز تیمار گیتی برو شـــــــــــــد ســـــــــیاه فرود آمد از تخت ویــــله کـــــــنان زنان بر سرو موی ورخ را کـــــــــــنان دو رخساره پر خون ودل سوگـوار دودیده پر از نم چو ابر بـــــــــــــــــــهار خروشی بر آمد ز لشکر بــــه زار کشیدند صـــــــف بر در شــــــــــــــهریار همه جامها کرده پیروزه رنــــــگ دو چشم ابر خـونین ورخ بـــادرنــــــــگ دد ومرغ ونخجیر گشته گــــــــروه برفتند ویله کنان ســــــــــوی کـــــــــــوه برفتند با ســــــوگـــــــــواری ودرد ز درگاه کی شاه برخـــــــاست گــــــــــرد نشستند سالی چنین ســــــــــوگوار پیـــــــام آمـــــــد از داور کــــردگــــــــــار درود آوریدش خجسته ســـــــروش کــزین بــــــــــیش مخروش وباز آر هوش سپه ساز وبر کش به فرمان مـــن بر آور یـــــــکی گـــرد از آن انــــــــجمن از آن بد کنش دیو روی زمــــــــــین بپرداز وپردخــــــــــــته کــن دل زکــــــین کی نامور سر سوی آســــــــــــمان برآورد وبدخواست وبـــر بــــد گــــــــمان بر آن برترین نام یــــــــــزدانش را بخواند وبپـــــــــالود مــــژگانـــــــــش را وزان پس به کین سیامـــک شتافت شـــــــب وروز آرام وخفـــــــــــتن نیافت
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه اولbst3 . |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||