شـــــا هـــــنامه/طهمورث

توچال کوه تهران

	شـــــا هـــــنامه/طهمورث
شـــــا هـــــنامه طهمورث پادشاهی طهمورث دیو بند سی سال بود پسر بد مـــــــراو را یکی هوشمــــند گرانــــمایه طــــــــــهمورث دیو بنـد بیامــد به تـــخت پدر بر نـــــــــشست به شــــاهی کمر بر میان بر ببســت هــــمه موبدان را ز لشکر بـــخواند به خوبی چه مایه ســــــخنها برانــد چنـــین گفت کامروز تـــــــخت وکلاه مرا زیــبد این ت اج وگنج وســپاه جـــهان از بدیها بــــشوییم بـــه رای پـــــــس آنگه کنم در گهی گرد پــای ز هر جای کوته کـــنم دست دیـــــــو کـــه من بود خواهم جهان را خــدیو هر آن چیز کاندر جــهان سودمــــند کـــــنم آشکــــارا گشــــایم ز بــــــند پس از پشت میش وبــره پشم وموی بـریـد وبـه رشــتن نـــهادنــــــد روی به کوشش ازو کرد پــوشش به رای بــه گســـــــتردنی بد هم او رهنمای ز پویندگـــــــان هر چه بــد تـــــیزرو خـــــــورش کردشان سبزه وکاه وجو رمــــنده ددان را هـــمه بنـــــگریــــد ســیه گوش ویوز از مــــیان بر گزید به چــاره بیاوردش از دشـت وکــــوه بــه بند آمــدند آنــــــکه بد زان گروه ز مرغان مر آن را که بد نیک تـــــاز چـــو بــاز وچو شـــاهین گردن فراز بـــــــــیاورد و آموختن شان گــــــرفت جــــــــهانی بدو مانده اندر شـــــگفت چو ایـن کرده شد ماکیان وخــــــروس کــــجا بــر خــروشد گــه زخــم کوس بـــــــیاورد ویکسر به مردم کشـــــــید نـــهفته هـــمه سودمـــندش گـــــــزید بــــــــفرمـــودشان تا نوازند گـــــــــرم نــــخوانندشـــان جــز بــه آرام نــــرم چنین گــفت کاین را ستایش کــــــــــنید جـــــهان آفــــریــن را نیــــــایش کنید که او دادمـــان بـــر ددان دستـــــــــگاه ســـتایش مراو را که بنـــــــــمود راه مراو را یــکی پـــــــــاک دســــتور بـود کـــه رایـــش ز کــردار بــد دور بـــود خنیده به هر جای شـــــــــهر سپ نـــام نـــــــزد جز به نیکی به هر جای گـام همه روز بسته ز خــــوردن دو لــــــب بـــه پــــیش جـــهاندار بـر پـای شــب چنان بردل هر کسی بـــــود دوســــــت نـــماز شـــب وروزه آیــــین اوســـــت سر مــایــه بــد اخـــــتر شـــــــــــاه را در بســــــته بــد جــان بـــد خـــــواه را همه راه نیکی نمودی بـــه شــــــــــاه همه راستی خواســــــتی پـــایــــــگاه چنان شاه پالوده گــــــــشت از بـــدی که تــابــیــد ازو فــــرّۀ ایــــــــــــــزدی برفت اهرمن را به افسون ببــــست چو بر تیز رو بـــارگی بـــر نــــشست زمان تا زمان زینش بر ســــــاخـتی هـــمی گـــرد گیتیـــــــش بــر تـــاخـتی چو دیـــــــوان بــدیــدنــد کــــردار او کشــــــــــیدند گـــــردن ز گفـــــــتار او شدند انــــــــجمن دیو بســـیار مــــر که پردخــــــــته مانند ازو تـــــــاج وفرّ چو طــــهمورث آگه شد از کارشان بر آشــــــــفت وبشــــکست بـازارشان به فرّ جـــــهاندر بســـــتش مـــــیان به گــردن بــــر آورد گــــــــرز گــــران همه نره دیـــــوان و افسونـــگران برفـــتند جـــادو ســـــــــــــپاهی گـــران دمنده سیه دیــــــوشان پـــــیش رو همی بآســــــمان بر کشـــــــــــیدند غــو جهاندار طــــهمورث بافـــریـــــــن بیامد کمر بســــــتۀ جنــــــگ وکـــــــین یکایک بیاراست بــا دیـــــو جنـگ نبد جنـــــــــگشان را فــراوان درنـــــگ ازیشان دو بهره به افسون ببست دگر شـــان به گرز گران کــرد پــــــست کشیدندشان خسـته وبسته خــوار به جـــان خواستند آن زمـان زینـــــــهار که ما را مکش تـــا یکی نو هنـر بیــــــاموزی از مــــــا کت آید بـــه بــــر کی نامور دادشــــان زینـــــــــهار بـــدان تــا نـــــــهانی کــــنند آشــــــــــکار چو آزاد گشتـــــند از بــــــــــند او بجستــــــــــند نـــاچـــار پـــــــــیونــــــــد او نبشتن به خسرو بیامــــــوختــــند دلـــش را به دانـــــش بر افـــروختــــــــــند نبشتن یکی نه که نزدیک ســــی چــــه رومــی چه تـازی وچه پـــــــــارسی چه سغدی،چه چینی و چه پهلوی ز هــــر گونه ای کان همی بشـــــــــــــنوی جهاندار سی سال ازین بــــیشتر چـــه گـــــویــد پــدیــد آوریــدی هــــــــــــنر برفت وسر آمد برو روزگـــــــار هــمه رنــــــج او مـــانـــد ازو یـــادگـــــــار
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۷ مهر ۱۳۹۶ساعت 4:3 AM توسط ارغوان \|

	درباره


RSS POWERED BY BLOGFA.COM