 |
 |
|
|
شـــــا هـــــنامه
داستان ضــحاک با پــدرش
ز دشت سواران نـــیزه گــــــــــــــذار گرانمایه هم شــــــــاه وهم نیک مرد ز ترس جـــــــهاندار با باد ســــــــرد که مرداس نام گرانـــــــــمایه بـــــود به داد ودهش برترین پــایـــــه بـــود مراورا ز دوشیدنی چــــــارپـــــــــای ز هـــر یک هـــزار آمدندی بـــــجای هــــــمان گاو دوشا به فرمانــــــبری همان تازی اسب گزیــــــده مــــــری بز ومیش بــــد شــــیرور همـــــچنین به دوشــــیزگان داده بد پـــــاکدیــــن به شیر آن کسی را که بــــــودی نیاز بدان خواسته دست بـــــردی فـــــراز پسر بد مراین پـــاکدل را یــــــــــکی کش از مهر بهره نبود انــدکــــــــی جهانجوی را نــــام ضــــــــحاک بود دلیر وسبـــــــــکبار وناپاک بـــــــود کجا بیوراسپش هــــــــمی خــــواندند چنین نام بر پـــــــــهلوی رانـــــدنـــد کجا بیور از پــــــــهلوانی شــــــــمار بود بر زبــــــــــان دری ده هــــــزار ز اسپان تازی به زریـــــــن ســـــتام ورا بود بیور که بـــــردنــــد نــــــام شب وروز بودی دو بهره به زیـــن ز روی بزرگی نه از روی کــــــین چنان بود که ابلیس روزی پــــــگاه بیامد بسان یکی نـــــــیک خـــــــواه دل مهتر از راه نیـــــــــکی بـــــبرد جوان گوش گفتار او را ســـــــــپرد بدو گفت پیمانت خواهم نــــــــخست پس آنگه سخن بر گشایم درســــت جوان نیک دل گشت،فرمانــش کرد چنان چون بفرمود سوگـــــند خورد که راز تو با کس نگویم ز بــــــــن ز تو بشنوم هر چه گویی ســــــخن بدو گفت جز تو کسی کدخـــــــــدای چه باید همی با تو اندر ســـــــــرای چه باید پدر کش پسر چون تو بــود یکی پـــــــندت از من بــــباید شـنود زمانه بــریــــن خواجۀ سالـــــخورد همی دیر ماند تو انــــــدر نـــــــورد بگیر این سر مایــــــۀ ور جـــــاه او ترا زیبد انــــدر جـــــــهان گـــــاه او برین گــــــفتۀ من چو داری وفــــــا جــــــــهاندار باشی یکی پـــادشـــــا چو ضـحاک بـــــــشنید انـــدیشه کرد ز خون پدر شد دلــــش پـــــر ز درد به ابلیس گفت این سزاوار نــــیست دگر گوی کاین ازدر کار نــــــــیست بدو گفت گر بـــــگذری زیـــن سخن بتابی ز ســــوگــــند وپیــــمان مـــن بماند به گــــردنـــت ســـوگـــند وبند شوی خــــــوار وماند پدرت ارجمند سر مــــرد تـــــازی به دام آوریــــد چنان شد که فرمان او بـــــرگزیــــد بـــپرسید کاین چـــاره با من بــگوی نــــتابم ز رای تو مـــن هـــیچ روی بدو گفت من چـــاره ســـازم تـــــرا به خورشید سر بر فــــــرازم تــــرا مر آن پادشا را در اندر ســــــرای یکی بوستان بود بس دلـــــــگشای گرانمایه شـــــــبگیر بر خاســــتی ز بهر پـــرســـتش بـــیاراســـــــتی سر و تن بشستی نهـــفته به بــــاغ پرســـــتنده با او بــبردی چـــــــراغ بـــــــیاورد وارونه ابــــلیس بــــند یکی ژرف چاهی به ره بر بکـــــند پس ابلیس وارونه آن ژرف چــــاه به خاشاک پـــوشید وبســـــترد راه سر تازیــــــان مــــهتر نامـــــجوی شب آمد ســـوی بـــاغ بنــهاد روی به چاه اندر افتاد و بشکست پست شد آن نیک دل مرد یـزدان پـرست بـــه هـــر نیک وبد شاه آزاد مـرد به فرزنـــد بـــر نــــــازده باد ســرد همی پروریدش به نـاز و به رنـج بدوبود شـــــاد وبـــــدو داد گــــــنج چنان بد گــــهر شــــوخ فرزنـد او بــــــگشت از ره داد و پیونــــــد او به خـــــون پدر گشت همداســـتان ز دانا شــــــنیدم من این داســــتان که فرزند بد گــــر شود نرّه شــیر به خون پدر هم نــــباشد دلــــــــیر مگر در نهانش سخن دیگریسـت پژوهنده را راز با مـــادرســـــــــت فرومایه ضـــــحاک بیداد گــــــــر بدین چاره بگرفــــت جــای پــــــدر به سر بر نهاد افسر تازیـــــــــان بریشان ببخشید سود وزیـــــــــــان
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه اولbst3 . |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||