 |
 |
|
|
شـــــا هـــــنامه
ضحاک
پادشاهی ضحاک هزار ســــال بــــــــــود
چو ضحاک شد بر جهان شـــــــــــهریار برو سالیان انجمن شـــــــــــد هــــــــزار سراسر زمــــــــــانه بــــــدو گــــشت باز بر آمد بـــــر ایــــــــن روزگـــــــار دراز نهان گــــــــــشت کــــــردار فـــــرزانگان پراگــــــــنده شد کام دیـــــــــوانـــــــگان هنر خوار شد جــــــادویی ارجـــــــــــمند نهان راستی،آشـــــــــــکارا گـــــــــــزند شده بر بدی دســـــــت دیــــــــــوان دراز به نیکی نرفتی ســـــــخن جز بـــــه راز دو پاکیزه از خــــــــانۀ جّـــــــــــــــمشید برون آوریـــــــدنـــــد لرزان چو بــــــید که جمشید را هر دو دخـــــتر بدنـــــــــد سر بانوان را چو افــــــــــــــسر بدنـــــد ز پوشیده رویان یــــــــــکی شــــــهرناز دگر پاک دامن بـــــــــه نـــــــــام ارنواز به ایوان ضـــــــــحاک بردندشــــــــــان بر آن اژدهافش ســــــپردندشـــــــــــان بپروردشان از ره جــــــــــــادویــــــــی بیاموختشان کژی و بــــــــــد خـــــویی ندانست جز کــــــــــــژی آمـــــــــوختن جز از کشتن و غـارت وسوخــــــــــتن
********** چنان بد که هر شب دو مرد جــــــوان چه کهتر چه از تخمۀ پــــــــــــــــهلوان خورشگر بـــبردی به ایوان شــــــــاه همی ساخــــتی راه درمان شـــــــــــــــاه بکشتی و مغزش بــــــــــپرداخـــــتی مر آن اژدها را خـــــورش ســـــــاختی دو پـــــــاکــــــیزه از گوهر پــــــادشا دو مرد گرانــــمایه و پـــــــارســـــــــــا یکی نــــــام ارمــایــــل پــــاک دیــــن دگر نــــام گرمایــل پـــــــــیش بــــــــین چنان بد که بـــودند روزی به هـــــم سخن رفت هر گونه از بیش و کـــــــــم ز بـــیداد گرشـــــاه وز لشــــــکرش وزان رسمهای بد اندر خـــــــــــــــورش یکی گفت ما را به خـــوالیــــــــگری بــــــــباید بر شـــــــــــاه رفـــــــــت آوری وزان پـــس یکی چــاره ای ســاختن ز هــــــــر گــونه اندیـــــــشه انداخــــــتن مگر زین دو تن را که ریزند خــون یــــــــــکی را تـــوان آوریــــدن بـــــرون برفتند و خوالیـــگری ســـــــاخــتند خورشـــــــــــها و انـــدازه بشناخـــــــــتند خورش خانۀ پـــادشاه جــــــــــهان گـــــــــــرفت آن دو بــیدار دل در نـــــهان چو آمد به هنگام خـــون ریــــختن بــــه شـــــیرین روان انـــدر آویــــــختن ازان روزبانان مـــردم کـــــــــشان گــــرفــــــته دو مرد جـــوان را کــــشان زنان پیش خوالــــیگری تاخـــــتند ز بـــــالا بــــــه روی اندر انداخـــــــــــتند پر از درد خوالیگری را جـــــــگر پـــــر از خـــــون دو دیده،پرازکینه ســر همی بنگریــــد این بدان آن بدیــن ز کـــــــردار بــــیداد شــــــــــــــاه زمـیـن از آن دو یکی را بپرداخــــــــــتـند جـــــزیــــن چـــاره ای نیز نشناخــــــــتنـد برون کرد مغز سر گوســــــــــفنـد بـــــیامـــــــیخت با مغز آن ارجــــــــــمنـد یکی را به جان داد زنهاروگـــفت نـــــــــــگر تا بیاری سر اندر نـــــهفـــت نگر تا نباشی به آبــاد شــــــــــهر تــــــــرا از جــهان دشت وکوهست بــهر به جای سرش زان سری بی بها خـــــــورش ساخـــــــتند از پی اژدهــــــا ازین گونه هر ماهیان سی جوان ازیــــــــــــشان همی یافـــــــــتندی روان چو گردآمدی مردازیشان دویست بــــــرآنــــسان که نشناختندی که کیست خورشگر بدیشان بزی چند ومیش ســـــــــپردی وصــــــحرا نـــــهادند پیش کنون کـــرد از آن تخمه دارد نژاد کـــــــه ز آبــــــاد نــــاید به دل برش یاد پس آیین ضـــحاک وارونه خوی چــــــــــنان بدکه چون می بدش آرزوی ز مـــــردان جنگی یکی خواستی بـــــــــــــه کشـــــتی چو با دیو برخاستی کجا نــــــــامور دختری خوبروی بــــــه پــــــــرده درون بود بی گفت گوی پرسـتنده کردیش بر پیش خویش نــــــــــه بررسم دین و نه بر رسم کیش
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه اولbst3 . |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||