 |
 |
|
|
شـــــا هـــــنامه
داستان فریدون با وکیل ضحاک
چــو کشور ز ضحاک بـودی تهی یـــــکی مـایـه ور بــد بـسان رهی که او داشتی گنج و تخت و سرای شـــــگفتی به دل سوزگی کدخـدای ورا کـــــند رو خـــوانــدی بــه نام بـــه کندی زدی پــیـش بـیـداد گــــام به کاخ انـــدر آمــــد دوان کــندرو در ایــوان یکی تاجـــور دیــــد نـــو نـشـســتــــه به آرام در پـــیــشـگاه چـــو ســرو بـلنـد از برش گرد ماه ز یک دست سرو سـهـی شـهرنـاز بــه دسـت دگـر مـاه روی ارنــــواز همه شهر یکسر پر از لشـــکرش کــمربستگان صـــــف زده بر درش نه آسیمه گشت و نـــه پـرسـد راز نـیایش کنان رفت و بــــردش نـــماز برو آفرین کرد کــــای شــهـریــار هــمـیـشه بـــزی تــــا بــــود روزگـار خجـسـتـه نـشـسـت تــو بـا فـرّهـی کــه هـسـتـی سـزاوار شـاهـنـشـهـی جهـان هـفـت کـشـور تـرا بـنده باد ســـرت بــرتـر از ابـر بــــارنـده بـاد فـــریــدونـش فـرمـود تـا رفت پیش بـکــرد آشـکارا هـمـه راز خـویــش بـفـرمـــود شـــــاه دلاور بــــــدوی کــه رو آلت تـخـت شــاهـی بـــجوی نبـیذ آر و رامـشگران را بــخوان بـــپـیـمـای جـام و بـیـارای خـــــوان کسی کاو به رامش سـزای منسـت بــه دانش هـــمان دلــــزدای منســت بـیـار انــجـمـن کـن بـر تـخت مـن چــنــان چــون بود در خور بخت مــن چو بشنید از اواین سخن کدخدای بکـــرد آنـچه گـفـتـش بـدو رهـنـمـای مــی روشـن آورد و رامـشگـران هـــمـان در خورش با گهر مـهـتـران فریدون غم افکند و رامش گزیـد شـبـی کــرد جشنی چنان چون سزید چو شـد رام گـیـتـی دوان کـنـدرو بــــرون آمــــد از پـیـش سـالار نـــو نـشـسـت ازبـــربـــارۀ راه جــوی ســــوی شــاه ضـحـاک بـنـهـاد روی بیامـد چـو پـیـش سـپـهـبـد رسـیـد ســراسـر بـگـفـت آنـچه دیـد و شنید بدو گفت کـای شـاه گـردنـکـشـان بـــه بـرگـشتـن کـــارت آمـد نـشــان سه مـرد ســرافـراز با لـشـکـری فـــراز آمـــدنــد از دگـــر کــشوری ازان سه یکی کـهـتـر انـدر میــان بـه بـالای سرو و بــه چـهـــر کـیان به سالست کهتر،فزونــیـش بـیـش از آن مهــتران او نهد پـــای پـیــش یکی گرز دارد چو یک لخت کوه همـی تــــــابــــد انـــدر مـیـان گـــروه به اســپ اندر آمد به ایوان شـاه دو پـــر مایه با او هـمـیـدون بـه راه بـیامد به تـخت کئی بـر نـشـسـت هـمــــه بـند و نـیرنـگ تـو کرد پست هر آنکس که بود اندر ایـون تـو ز مــردان مــــرد و ز دیـــــوان تــــو سر از پای یکسر فرو ریختشان هـــمـه مغز با خون بـر آمـــیـخـتـشان بــدو گـفـت ضـحــاک شــایـد بدن کـــه مـهـمـان بــود شــاد بـایـــد بــدن چـنـیــن داد پـاسـخ ورا پیـشـکار کــــه مـهـمــان ابـا گــرزۀ گـاوســــار بــه مـــردی نـشــیـنـد به آرام تـو ز تـــــــاج و کـمـر بـسـتـرد نـام تــــو بـه آیــیــن خـویـش آورد ناسپاس چـــنـیـن گر تو مهمان شناسی شناس بــدو گـفـت ضحـاک چـنـدین منال کــه مهمان گستـاخ بـهـتـر بـــه فـــال چـنـیـن داد پـاسـخ بــــدو کـنـدرو کـــه آری شـــنـیـدم تـو پــاسـخ شـنــو گرین نــامـور هـسـت مهـمان تو چــه کارستش انــدر شــبـسـتــان تـــو که بــــا دخـــتـــران جـهاندار جم نــشــــیـنـد زنــد رای بـر بـیـش و کـم به یک دست گـیـرد رخ شهـرناز بــه دیـگـر عــقـیـق لـــــب ارنــــــواز شب تیره گوه خود بتر زیــن کند بـــه زیر سر از مشک بـالـیـن کــنـــد چومشک آن دوگیسوی دوماه تو کـــه بـودنــد هــمــواره دلــخــواه تــو بگیرد ببرشان چو شـد نـیم مست بــدیــن گونه مهمان نــبـایــد بُــدســت بر آشفت ضحاک بــرســان کرگ شــنـیــد آن سخن کآرزو کرد مـــرگ به دشنام زشت و به آواز سخت شـگـفـتـی بشورید بـــا شـــوربــخــت بدو گفت هرگز تــو در خـان من ازیـــن پس نباشی نـگــهــبــان مـــن چنین داد پــاســخ ورا پـیـشـکار کـه ایدون گــمــانــم مــن ای شهریار کزان بخت هرگـز نــباشـدت بهر بـــه من چون دهــی کــدخــدایی شهر چو بی بهره بـــاشی ز گاه مهـی مـــــرا کار سازنـــدگی چــون دهـــی چرا تو نسازی همی کار خویش کـــــه هرگز نیامدت ازین کار پـــیش ز تاج بزرگی چو مـوی از خمیر بـــــرون آمدی مـهـتـرا چــاره گــیـــر ترا دشمن آمد بــگــه بر نشست یکی گرزۀ گاو پــیــکــر بـه دســــت همه بند و نیرنگ از رنـگ بـرد دلارام بـگـرفـــت و گاهــت ســپـــرد
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه اولbst3 . |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||