 |
 |
|
|
شـــــا هـــــنامه
بند کردن فریدون ضحاک را
جهاندار ضحاک ازان گـــفت گـــوی بـــه جـــــوش آمــــد و زود بـنـهـاد روی چو شب گــردش روز پــــرگـــار زد فــــــــروزنـــده را مــهـــره در قــــار زد بفرمود تــــا بـــر نـــهـــادنـــد زیــــن بــــــر آن باد پــایــان بـــاریـــک بـــیـــن بــیـامــد دمــــان بــا سـپـاهـی گــران هـــــــمه نــرّه دیـــــوان جــــنـــگ آوران ز بی راه مــر کــــاخ را بـــــام و در گـــرفـــت وبـــه کیــن انــــدر آورد ســـــر سپاه فریدون چـــــو آگـــه شــــدنــــد هـــمـه ســــــوی آن راه بـی راه شــدنـــد ز اســپـان جـنــگـی فــرو ریــخـتـنــد در آن جــــای تــــــنـگی بــر آویـخـتـنــــد همه بام و در مـــردم شـــهـــر بــــود کـــسی کـــش ز جـنــگ آوری بـهــر بـــود همه در هــــوای فــــریــــدون بـــدنـد کــــه از درد ضـــحــاک پـر خــون بـــدنــد ز دیوارها خــشــت وز بــام ســنــگ بـــه کــوی انـــــدرون تیغ و تیز و خدنگ ببارید چـون ژالـــه ز ابــــر ســیـــاه بــــــــئـــی را نبد بر زمــــیــن جــایــگـــاه به شهر اندرون هر کــه بـرنـا بـدنـد چــــــــــه پـیـران کـه در جـنگ دانــا بـدنـد سوی لشـکر آفــــریـــدون شـــدنــــد ز نـــــیــــــرنــگ ضــحـاک بـیـرون شـدنــد خـروشـــی بــر آمــد ز آتـــشـــکــده کــه بـر تـخــت اگــر شـــــــاه بـــــــاشـد دده هــمــه پــیـــر و برناش فرمان بریم یــکــایـــــک ز گـفــــتـــــار او نــگـــذریــــم نخـــواهـیـــم بــر گـاه ضـحـــاک را مــــر آن اژدهـــــــــــادوش نــــــاپـــــاک را سپاهی و شهری به کــــردار کـــوه ســراســر بــه جنــــــگ اندر آمــــد گـــروه از آن شهر روشــن یکــی تـیره گرد بــرآمـــد که خـــــــورشـیــد شـــد لاجــــورد پس آنگاه ضحاک شـــد چــاره جـوی زلـــشـــــکـــــــر ســوی کـاخ بـنـهــاد روی به آهــــن ســراســر بـپـوشــیــد تـــن بـــدان تـــــــــا نــدانــد کــش ز انـــجـــمـــن به چنگ اندرون شست یازی کـمـنــد بــــــــــــــــرآمـــد بـــر بــــام کــــاخ بـــلـنـد بدید آن سیه نـــرگــس شـــهــرنــــاز پــــر از جـــــــادویـی بـا فـــریـــدون به راز دورخساره روزودوزلفش چو شب گـــشــــــاده بـــه نـفـریــــن ضــحــاک لـــب به مغز اندرش آتــش رشک خاست بـه ایــــــــوان کـمـنـد انـــدر افــگند راست نـــه از تخت یاد و نه جان ارجمند فــــــــــرود آمـــــد از بــــام کــــــاخ بـلــنــد به دست اندرش آبگون دشــنه بـود بـــه خـــــون پــــری چـهــرگــان تشنه بود ز بــالا چــو پــی بر زمین بر نهاد بــــیــــــامــد فــــریـــدون بــه کــردار بـــاد بــــر آن گـــرزۀ گاو سر دست برد بــــــزد بــر ســرش تـــرگ بـشــکست خرد بیــامد ســروش خـجـسـتــه دمــــان مــــزن گـــفـــت کــــاو را نــیـامـد زمــــان همیدون شکسته ببندش چو سنـــگ بــــبـــر تــا دو کـــــــوه آ یـدت پـیـش تـنگ به کوه انـــدرون بــه بــود بــنـــد او نــیــایـــد بــــرش خــویـش و پـــیـــونــد او فریـدون چــو بـشـنـیـد نـاسـود دیــــر کمندی بـــیـــاراســت از چـــرم شـــــیــــــر به تندی ببستش دو دســت و مـیــان کــــه نــگــشــایـد آن بـــنــد پــیــل ژیــــان نــشـسـت از بــر تــخـت زرّیــن او بــــیـــفـــگــــنــــد نـــــاخـــــوب آیــــیـــن او بفرمود کردن بــــدر بــر خــــروش کـــه هـــر کـــس داریـــــــد بـیــدار هـــوش نباید که باشیـد بــــا ســـاز جــنــگ نــــه زیــــن گــــونه جوید کسی نام و ننگ سـپـاهـی نـبـایـد کـه بـا پـیـشــــه ور بــه یـک روی جـــویــنــــــــد هــر دو هـنـر یکـی کـارورز و یکـی گـــــــرزدار ســزاوار هـــر کـــس پـــدیــــدســـــت کـــار چــو ایـن کـار آن جـوید آن کار این پـــــرآشـــــوب گـــــردد ســراســر زمــیــن بـه بـند انـدرســــت آنکـه نـاپاک بود جــــــهــــان را ز کـــــردار او بـــاک بـــود شما دیـــر مـانـیــد و خــرّم بــویـــد بـــه رامــــش ســــوی ورزش خود شویـــد شنیدند یکسر ســـخـنــهــای شـــــــاه ازان مـــرد پــــرهــــیــــز بـــــا دســتـگـــاه وزان پــس هـمـه نـامــــداران شـهــر کــس کــش بــد از تـــاج وز گـنـــج بــهــــر برفـتـنـد بــا رامـــش و خـــواســـتـه هــــمـــه دل بـــه فــــرمـــانـــش آراســتـــه فـریــــدون فــــرزانـه بـنـواخـتـشـان بـــــر انــــدازه بـــر پــایـگـه سـاخــتــشـان همی پندشان داد و کـرد آفــریـــن هــمــی یـــاد کـــرد از جــهــــــان آفـــریـــن همی گفت کاین جایگاه مــنــســت بـــه نـــیـــک اخــتـــر بومتان روشــنــسـت که یزدان پاک از مـــیــان گـــروه بـــرانــگـــیــخـــت مــا را ز الــبـــرز کـــوه بدان تا جهــــان از بــــد اژدهـــــا بـــه فـــرمـــان گـــــــــرز مـــن آیـد رهـــا چو بخشایش آورد نیـکــی دهـــش بــه نــیـــکی بــبــایــــــد سـپـــردن رهـــش منم کدخدای جــهــــان ســربــســـر نـــشــایــد نـشـسـتـن بـــه یــک جـــای بـــر وگرنه من ایـــدر هـمـی بــودمــی بــســی بــا شـــــمــا روز پــــیـــــمـــودمـــی مهان پـیـش او خاک دادنــد بــوس ز درگــــــاه بـــرخـــــاســـــت آوای کــــــوس دمادم برون رفــت لـشــکر ز شهر وزان شـــهـــر نـــایـــافــــتـــه هـــــیــچ بـهــر بـبـردنـد ضحـاک را بـسـتــه خوار بــــه پــشــت هـــیـــونــی بــــرافــگــنـــده زار همی راند ازیـن گونه تا شیر خوان جـــهــــان را چـــو ایــن بـشـنـــوی پیر خوان بسا روزگارا کــه بـر کــوه و دشت گـذشـتـسـت و بـسـیـار خــواهـــد گـــذشـــــت بر آنگونه ضحاک را بسته سخــت ســـوی شــیــر خــوان بــرد بــیــــدار بـــخـت همی راند او را به کــوه انــــدرون هـــمی خــواســت کـــآرد ســـرش را نـگون بیامد هم آنگه خـجـســتـه ســــروش بــه خــوبــی یـکـی راز گــفــتــش بـه گـوش که این بـسـته را تـا دمـاونــد کـــوه بــبــر هــمــچــنــان تـازیـــان بـــی گــــــروه مـبـر جـز کـسـی را کـه نـگزیردت بـــه هـــنــگــام ســخــتــی بـه بــر گــیــردت بیـاورد ضحاک را چـــون نــونــد بـــه کــــــوه دمــاونـــد کــردش بـــــه بـــنــد به کــوه اندرون تنگ جایـش گزید نــگـــه کــرد غـــاری بـــنــش نــــاپــــدیــــد بــــیــاورد مـسـمـارهــای گـــــران بـــجـــایـــی کــــه مــغـــزش نــبـــود انـدر آن فرو بست دستش بر آن کــوه بـــاز بـــدان تــــا بــــمــــانـــد بـــــه ســخــتی دراز بـبـسـتـش بـــر آنـگــونـه آویـخـتـه وزو خــــون دل بـــــر زمـــیـــن ریـــخــتــه ازو نام ضحاک چون خــاک شــد جـــهـــــان از بـــــد او هــــــمـه پــاک شـــد گسسته شد از خویــش و پیوند او بـــمــانـــده بـــدان گــــــــونــــه در بــنـــد او
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه اولbst3 . |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||