 |
 |
|
|
شـــــا هـــــنامه
پادشاهی فریدون پانصد سال بود
فریدون چو شد بر جهان کامگار ندانست جز خــویــشـتـن شهریار به رسم کیان تاج و تخت مهـــی بـیاراست با کـــاخ شــاهــنشــهی به روز خجسته سر مــهــر مـاه بــسر بر نهــاد آن کـیـــانـــی کلاه زمانه بی اندوه گــشت از بـــدی گـــرفــتــنــد هــر کـس ره ایـزدی دل از داوریها بــپـــرداخــتــنـــد به آیین یکی جـــشـــن نو ساختند نشستند فرزانـــگان شــــادکــــام گــرفتند هر یک ز یاقـــوت جـــام می روشــن و چـهــرۀ شــاه نـــو جــهــان نــــو ز داد و سـر ماه نو بفرمود تــــا آتـش افــروخــتــنــد هـــمه عنبر و زعفران ســاخـتـنـد پرستیدن مــهــرگــان دین اوست تـن آسانی و خوردن آیـین اوست اگر یادگارست ازو مــــاه مــهـر بــکوش وبه رنج ایچ منمای چهر ورا بد جهان سالیان پــــانصــــد نــیـفــکند یک روز بــنـیــاد بـــــــد جهان چون بروبرنماند ای پـسر تــو نـیـز آز مپرست و انده مــخور نماند چنین دان جــهان بر کسی درو شــادکــــامــی نــیـابـی بــســی فرانک نه آگاه بد زیـــن نــهــان کـــــه فرزند او شاه شد بر جـهــان ز ضحاک شد تخت شاهی تهـی ســـــر آمد بـــرو روزگــار مـــهـی پس آگاهی آمد ز فــــرخ پــســر بـــــه مادر که فرزند شد تـــاجـــور نیایش کنان شد سر و تن بشست بــــه پیش جــهـانـداور آمـد نخست نهاد آن سرش پست بر خـاک بر هـــمی خواند نفرین به ضحاک بر همی آفرین خواند بــر کـردگـــار بـــر آن شـــادمــان گردش روزگار وزان پس کسی را که بودش نیاز هــمی داشت روز بــد خـویش راز نهانش نوا کرد و کس را نگـفــت هـــمان را ز او داشت اندر نهـفــت یکی هفته زین گونه بخشید چـیــز چـــنان شد که درویش نشناخـت نیز دگر هفته مـــر بــــزم را کـرد ساز مــهانی که بـودنـــد گــــردن فــــراز بیاراست چون بوستان خان خویش مــهان را همه کرد مهـــمان خویش وزان پس همه گــنــــج آراسـتــه فــــــراز آوریـــده نــهـــان خـواسته همان گنجها را گــشــادن گــرفـت نـــهـــاده هــمـــه رای دادن گـــرفت گــشـادن در گـنــج را گــاه دیــــد درم خـــوار شد چـــون پسر شاه دید همان جامه و گـــوهــر شـــاهـوار هــمان اسب تــازی بــه زریــن عذار همان جوشن و خود و زوپین وتیغ کــلاه و کمر هــــم نــبــودش دریـــغ هــمـه خـواسـتـه بـر شـتـر بار کرد دل پـــاک ســـوی جــــهــانـدار کــرد فـــرسـتـاد نـزدیـک فـرزنـد چـیـــــز زبــانـی پـر از آفـریـن داشـت نـیـــز چو آن خواسته دیـــد شـــاه زمــیــن بـپــذرفت و بر مــام کـــرد آفـــریـــن بزرگان لــشــکـر چـو بـشـنـاخـتـنـد بــر شهریـــار جـــهــان تــاخــتـــنــد که ای شاه پیروز یــزدان شــنــاس سـتایش مر او را و زویت ســـپاس چنین روز روزت فـزون بـاد بـخــت بـــدانــدیـشـگان را نگون باد بخت تـــرا بــاد پـیــروزی از آســمـــــان مـــبـادا بـجــز داد و نـیـکی گـمــان وزان پس جهاندیدگان ســوی شــاه ز هـــر گــوشــه ای بـر گرفتند راه هــمـه زرّ و گــوهــر بـر آمـیـختنــد بــه تـاج سـپـهـبـد فـرو ریـخـتـنــــد همان مـهـتـران از هـمه کـشـورش بـــدان خــرمی صـف زده بــر درش ز یزدان همی خواسـتـنـد آفـریــــن بــر آن تـاج و تـخـت و کلاه ونگین هــمـه دسـت بـر داشـتـه بــآسـمـان هــــمی خـوانـدنـدش بـه نیکی گمان کـــه جـاویـد بـادا چـنـیـن شـهریــار بــــــرومــنـد بـادا چـنــیـن روزگـــار وزان پس فریدون به گـــرد جـهـان بــگـردیـد و دیـــد آشـکـار و نـــهان هر آن چـیـز کــز راه بــیـداد دیــــد هـــر آن بــوم وبـرکـان نـه آبـاد دید بــه نیکـی بـبـست از همه دست بد چـــنـانـک از ره هـوشـیـاران سزد بـیـاراســت گـیـتـی بـسـان بهشـــت بـــــجـای گـیـا سرو گـلبـن بـکـشـت از آمل گـذر سـوی تـمـیشـه کــــرد نـــشست انـدر آن نامور بـیشه کرد کجا کز جهان گوش خوانی هـــمی جــــــــز ایــن نـیز نامش ندانی همی
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه اولbst3 . |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||