 |
 |
|
|
شـــــا هـــــنامه
فرستادن فریدون جندل را به یمن
زسالش چو یک پنجه اندر کشیـد سـه فرزندش آمد گــرامی پــدیــــد به بخت جهاندار هر ســه پــســر سـه خسرو نـــژاد از در تـــــاج زر به بالا چوسـروبه رخ چون بهار به هر چیز مانــنـدۀ شــهـــریــــــار از این سه دو پاکیزه از شهرنـاز یکی کهتر از خوب چهر ارنــــواز پدر نوز نـــا کــــرده از نــاز نــام هــمی پیش پــیلان نــهــادنـــد گـــام فریدون از آن نامـــداران خـویش یکی را گـــرانــمایه تر خواند پـیش کجا نــام او جـــنـــدل پـــر هــنـــر بـــهر کار دلــسوز بـــر شـــاه بــــر بدو گفت بــرگـــرد گــرد جـــــهان ســه دختر گـزیــن از نـــژاد مــهان سه خواهر ز یک مادر و یک پدر پـــــری چهر و پـــاک و خسرو گهر بـــه خــوبی سزای سه فرزندمن چنان چـــون بـشـایـد بـــه پیوند من به بالا و دیــدار هـــر ســـه یکی کـه این را نـــدانــنـــد ازان انـــدکی چو بشنید جندل ز خـسرو ســخن یـکی رای پاکــیــزه افــگــنـــد بـــن که بیدار دل بــود و پــاکـیـزه مغز زبـان چرب و شایستۀ کـــار نــغـــز ز پیش سپهبد برون شــد بـــه راه ابــا چند تــن مــر ورا نــیــکــخــواه یکایک ز ایـــران ســـرانـدرکشید پـژوهید و هر گونه گفت و شــنــیـد به هر کشوری کز جهان مهـتری بـه پرده درون داشــتــی دخـــــتــری نهفته بــجستی هـمــه راز شـــان شـــنــیـــدی هـمـه نـام و آوازشـــان ز دهقان پر مایــه کـــس را نــدیــد کــه پیوستۀ آفــــریـــدون ســـــزیـــد خردمند و روشــن دل و پــاک تـن بــیــامـــد بـــر ســــرو شـــاه یــمــن نشــــان یافت جندل مراورا درست سه دختر چنان چون فریدون بجست خرامـــان بـیـــامد به نزدیک سرو چـنان چون به پیــــش گل اندر تذرو زمین را بــبـوسـیـد و چربی نمود بر آن کهــتــری آفـــریـــن بــرفزود به جندل چنین گــفـت شـــاه یمــن کـــــــه بـی آفــریـنـت مبـــادا دهــن چه پیغام داری چه فرمان دهــی فــــرستاده ای گر گـــرامــی رهــی بدو گفت جندل که خـــرّم بــــدی هــــــمیشه ز تو دور دســـت بــــدی از ایران یکی کهترم چـون شمن پــــــیـــام آوریـــده بـه شـــــاه یمن درود فـــــــریــدون فــرّخ دهــــم ســــخن هر چه پرسند پــاسخ دهـم تــــرا آفـــریــن از فــریدون گرد بـــــزرگ آنکسی کاو نـداردش خرد مرا گــفــت شــــاه یمن را بگوی کـــه بـــــر گاه تا مشــــک بوید ببوی بدان ای ســـر مــایـۀ تـــازیـــان کــز اخــتــــر بـــدی جاودان بی زبان مــــرا پــــادشـــاهـــی آباد هست هــمــان گـنج و مردی ونیروی دست سه فرزند شــایــســتۀ تاج و گاه اگـــــر داستــان را بــــود گــــاه مـاه زهر کام و هر خواسته بی نیــاز بـــه هر آرزو دســــت ایـشان دراز مـراین سه گرانمایه را درنهفت بـــبـاید کـنـون شـاه زاده ســه جفت ز کـــارآگـهـــان آگـهی یـافــتــم بــــــــــدی آگـــهی تـیـــز بـشـتـافـتـم کجا از پس پرده پوشــیــده روی ســـــــه پاکیزه داری تو ای نامجوی مر آن هرسه را نوزنا کرده نام چــــو بــشنیـدم این دل شدم شادکـام که ما نــیــز نــــام سه فرّخ نژاد چـــــــو اندر خور آیـــد نـــکـردم یاد کنون این گرامی دو گونـــه گـهر بــــبــــاید بر آمـیـخــت بـا یـکــدگــــر سه پوشیده رخ راسه دیهیم جوی ســــزا را سزاوار بـی گــفت و گوی فریدون پیامم بـــدیــــن گـونه داد تــــو پاسخ گزار آنچه آیـــــدت یـــاد پیامش چو بشنید شــــاه یـــمـــن بـــپـــژمرد چون ز آب کـــنده سمن همی گفت گر پیش بالــــیــن من نــــبیند سه ماه این جهان بیـــن من مرا روز روشن بود تاره شـــب بـــبـــاید گشادن به پاســـخ دو لـــــب سراینده را گفت کـــــای نامجوی زمان باید اندر چنیــن گــفــــت گـوی شتابت نباید به پــاســــخ کــنــون مـــــرا چــند رازست با رهـنـمــــون فرستاده را زود جایی گــــزیــــد پــس آنــگه به کار اندرون بنگریــد بـــیــــامـــد در بـار دادن بــبـست بــــه انبوه اندیـشـگان در نـشــسـت فراوان کس از دشت نیـزه وران بـــــر خویش خواند آزموده ســـران نهـفـتـه بـرون آورید از نـهـفـــت هـــمه رازها پـیـش ایـشان بـگـفـت که ما را به گیتی ز پیوند خویش ســــه شمعست روشن به دیدارپیش فریدون فرستاد زی مــن پــیـــام بـــگـسترد پــیــشـــم یکی خوب دام همی کرد خواهــــد ز چشمم جدا یـــکــی رای بــــایـــــد زدن بـا شما فرستاده گوید چنین گفت شــــــاه کـــه مـا را سه شاهست زیبای گـاه گراینده هـــر سه به پـیــونــد من بــــه سه روی پوشیده فرزند مــــن اگر گـــویم آری و دل زان تــهی دروغـــــم نــــــه اندر خورد با مهی وگر آرزوهـــا ســپــــارم بــدوی شـــــــود دل پر آتش پر از آب روی وگــــر ســـر بـپـیچم ز فرمان او بــــه یک سو گرایـــم ز پــیــمـان او کسی کاو بود شـهــریـار زمـیـــن نــــــه بازیست با او سـگـالـیـد کــیــن شـنـیـدسـتـم از مــردم راه جــوی کــــــــه ضحاک را زو آمـــد بـه روی ازین در سخن هر چه داریــد یـاد ســــراســر به من بر بـبـایـد گــشـــاد جـهــان آزمـــوده دلاور ســــران گــــشـادنــد یک یک به پاسخ زبــــان که ما همگنان آن نــبـیــنــیم رای کـــــه هــر بـــاد را تو بجنبی ز جــــای اگر شد فریدون جهان شهریـــــار نــــه مـــا بــنـدگــانــیم با گـــــــــوشوار سخن گفتن وکوشش آیین ماسـت عـــــــنان و سنان تافتن دین ماســــت به خنجر زمین را میستان کــنـیم بــــــــه نیزه هوا را نـیـسـتـان کــنــیـم سه فرزند اگر برتوهست ارجمند ســـــر بـــدره بگشای و لــب را بـبـند و گر چــارۀ کـار خـواهـی هـمی بـــتــــرسی از این پادشــاهــی هــمی ازو آرزوهای پر مــــایـــه جوی کــــــــه کـــردار آن را نـبـیـنـنــد روی چو بشنید از آن نامداران سـخن نـــــــــــه سردید آن را به گیتی نــه بن
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه اولbst3 . |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||