 |
 |
|
|
شـــــا هـــــنامه
آگاهی یافتن فریدون از کشته شدن ایرج
فریدون نــــهــــــاده دودیده به راه سپــاه و کــــلاه آرزومــــنـــــد شــاه چو هنگام برگـــشـــتــــن شاه بود پـــــدر زان سخن خود کی آگاه بــود همی شاه را تخت پیروزه ساخت هــــمی تاج را گوهر اندر نشاخـــت پذیره شــــدن را بــــیــــاراســــتند مــی ورود و رامشگران خــواستند تبیره ببردند و پــــیـــــــل از درش ببستــند آذین بــــه هــــر کـــشورش به زین اندرون بود شــاه و ســـپاه یـکی گــرد تـــیـــــره بـــــرآمد ز راه هیونی برون آمد از تـــیـــره گــرد نشسته بــرو ســــوگـــــواری به درد خــــروشــــی بـــرآورد دل سوگوار یـکی زرّ تـــــابـــوتــــش انــــدر کـنار به تابوت زر اندرون پـــــرنـــیــــان نــهاده ســر ایـــــرج انـــــدر مــــیـــان ابـــــا نـــالــــــه و آه و با روی زرد بـه پیــش فریدون شد آن شــــوخ مرد ز تابــــوت زر تـــخــتــه بـــرداشتند که گــفتار او خــــوار پـــنـــداشـــتـــنـد ز تابوت چون پرنیان بر کـــــشــــیـد ســر ایرج آمـــــد بـــــریـــــده پـــــدیــد بیافتاد ز اسب آفـــــریــــدون به خاک سـپه سربسر جامه کـــــردنــــد چــاک سیه شــــد رخ و دیــــدگـــان شد سپید کـه دیدن دگرگـــونــــه بودش امــــیــد چو خسرو بر آن گـــونــــه آمـد ز راه چـنین بازگـــشـــت از پـــذیـــره ســـپـاه دریـــده درفـــش و نگونــســـار کوس رخ نــــامــــداران بــــه رنــــگ آبنوس تبیره ســـــیـــــه کــــرده و روی پـــیل پراکنده بر تــــازی اســـپـــانـــش نــــیل پیاده ســــپــــهـــبـــد،پــیـــاده ســـپــــاه پـر از خاک ســــرگـــــرفـــتـــنـــــد راه خروشــــیــــدن پــــهــــلـوانان به درد کنان گوشت تن را بر آن راد مـــــــرد برین گونه گردد به ما بر ســــپــــهــر بخواهد ربودن چو بــــنـــمـــود چــــهر مبر خود به مـــــهـــــر زمــــانـه گمان نه نیکو بود راســــتــــی در کـــمـــــان چو دشـــمــنـــش گـــیـــری نمایدت مهر وگر دوست خوانی نــبـیـنـیـش چـــهـــر یکی پند گویــــــم تـــــرا مـــــن درسـت دل از مـهر گیتی بــــبــــایــــدت شــست سپه داغ دل شاه با هــــــای و هـــــوی سوی باغ ایـــــرج نـــــهـــــادنـــــد روی به روزی کجا جشن شـــــاهـــــان بـدی وزان پــــیـــشـــتـــر بــــزمـــگاهان بدی فریدون سر شــــــاه پــــــــور جـــــوان بـیامد به بــــر بــر گــــرفــــتــــه نـــوان بر آن تخت شــــاهـــنـــشــــهی بنگرید سـر شــــاه را نــــــزدر تــــــاج دیــــــد همان حوض شاهان و سرو ســـــهـی درخت گــــلــفـــشـــان و بــیــد و بــهی تهی دید از آزادگـــــان جــــشـــنـــگـاه به کیوان بــــرآورده گـــــرد ســــیـــاه همی سوخت باغ و همی خــست روی هـمی ریخت اشک و همی کند مـــوی میان را به زنّار خونـــیـــن بــبــســت فکند آتش انـــــدر ســــرای نـــشـست گلستانش بر کند و سروان بــســوخت به یکبارگی چشم شــــــادی بـــدوخـت نـــهـــاده ســــر ایــــرج انـــدر کـــنـار ســر خویـــشـــتن کرد زی کــــردگــار هـــــمــــی گــــفــــت کـای داور دادگر بــدیـن بی گـــنــــه کــــشــته اندر نگر به خنجر سرش کنده در پـــیـــش من تــنـــش خـــورده شـــیـران آن انجمن دل هر دو بیداد از آن سان بـــســوز کــــه هرگز نبینند جــــز تــــیــره روز به داغی جــــگـــرشـــان کـــنی آژده کــــه بخـــشــایــــش آرد بـریـشان دده همی خواهم از روشـــــن کـــــردگار کـــه چندان زمان یابم از روزگـــــــار که از تـــخـــم ایــــرج یکی نـــامور بــــــیـایــد بـــریـــن کــیــن بـــبندد کمر چو دیدم چنین زان سپس شـــــایــدم اگـــــــــر خــــاک بـــالا بــپــیــمـــــــادم برین گونه بگریست چـنـدان به زار هـــمی تا گیا رســـتــــش انـــدر کــنــار زمین بـــستــــر و خـــاک بـالین او شــده تـــیـــره روشـــن جـــهان بین او دربــــار بــســتــه گـــشـــاده زبــان هـــمی گـــــــفت کــــای داور راســتــان کس از تاجداران بدین ســـان نمرد کــــــه مر دست این نـــامـــبـــردار گرد سرش را بریده به زار اهــــرمــن تــــنـــش را شده کـــام شــیــران کـــفـن خروشی به زاری و چشمی پر آب ز هــــــر دام و دد بــــــرده آرام و خواب سراسر همه کشـورش مرد و زن بـــــــــه هر جای کرده یــکی انــجـــمـن همه دیده پر آب و دل پر ز خـــون نــــشــــسته به تــیــمـار و گرم انـدرون همه جامه کرده کــبــود و ســـیــاه نــشــــســتـه بــه انـــدوه در سـوگ شاه چه مایه چــنــیـن روز بگذاشــتـنـد هــــمـــــه زنــدگـی مرگ پــنــداشــتــنــد
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه اولbst3 . |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||