 |
 |
|
|
شـــــا هـــــنامه
فرستادن فریدون منوچهر را به جنگ تور و سلم
سپه چون به نزدیک ایـــــران کشید همانگه خبر بـــافـــریــدون رســـید بفرمود پــــس تـــا مــنــــوچهر شاه ز پهلو به هامــــون گـــذارد ســـپاه یکی داستان زد جـــهـــانــدیــده کی کــه مرد جوان چون بود نیک پـــی به دام آیدش ناســگـالــیــده مـــــیش پـلـنگ از پس پشــــت و صیاد پیش شکیبایی و هــــوش و رای و خـرد هــــــژیــــــــر از بیابان به دام آورد و دیگر ز بـــد مـــردم بـــد کـــنـــش بـــه فرجام روزی بــپــیــچــد تـــنـش به بـــادافـــره آنــگــه شـتـابــید می کــــه تـــفـــســیـده آهـن بـتـابـیـد می چو لشکر منوچهر بر ساده دشـــت بـرون برد آنجا به بد روز هــــــشت فریــــدونــــش هـنـگـام رفــتن بدید ســخنها به دانــــش بــــدو گــــسترید منوچهر گفت ای سرافـراز شــــاه کــی آید کسی پیش تو کـــــینه خواه مـــگر بـــدســـگالــــد بدو روزگار بــه جان و تن خود خورد زیــــنـهار من اینک میان را به رومـــی زره بـــبــنــدم کـه نـگـــشـایــم از تن گره به کین جستن از دشت آوردگــــاه بــرآرم به خورشــــیـــد گـــــرد سپاه از آن انجمن کس ندارم بـــه مرد کـــجا جست یارنـد بـــا مـــن نـــبـرد بـــفـــرمــــود تــا قارن رزم جوی ز پـــهلو به دشـت انـــدر آورد روی سراپردۀ شاه بــیـــرون کـــشــیــد درفش هـــمــــایون به هامون کشید همی رفــــــت لشکر گروها گروه چــــــو دریــــا بجوشد هامون و کوه چنان تیره شد روز روشن ز گـرد تــو گفتی کـه خورشید شد لاجـــورد ز کشور بر آمد سراسر خــــروش هـــمی کر شـدی مـــردم تــــیز گوش خروشیدن تازی اسپان ز دشـــــت ز بــــانگ تـبیره هـــمی بــــر گذشت ز لشکر گـــه پــــهلوان تا دو میل کــــــشــــــــیده دورویه رده ژنده پیل از آن شصت برپشتشان تخت زر بـــه زر انـدرون چــنــد گـــونـه گهر چو سیصد بنه بر نــهـــادنـد بـــار چــو سیصـد هـــمــــان ازدر کارزار همه زیر بر گســـتوان انــــدرون نــبدشان جـز از چشم ز آهن بـرون ســـراپــــردۀ شــاه بــیـرون زدنـد ز تـمیشه لشـکر به هامون زدنــــــد سپهدار چـــون قـــارن کـیـــنه دار ســواران جنـگی چـــو ســیصد هزار هـــمــه نـــامــداران جوشن وران بـــــــرفــــتـنــد بـــا گـــرزهــای گران دلیران یکایک چـــو شـــیـــر ژیان هــمه بسته بـر کــیـــن ایـــرج مـــیان به پیش اندرون کاویــانـی درفــش بــه جنگ انـدرون تیغــهـــای بـنـفـش مــنـــوچــهـــر بـــا قارن پــیــلـتن بـــــرون آمــــد از بــیــشـــۀ نـــارون بیامد به پیش ســـپه بـــر گـــذشت بــیاراست لـشکر بر آن پهن دشــــت چپ لشکرش رابه گرشاســپ داد ابــر میمنــه ســـام یـــل بــا قــــبـــــاد رده بر کـشــیـــــده ز هر سو سپاه مـــنـــوچــــهـر با ســــرو در قلب گاه همی تافت چون مه میان گــــروه نـــبـــود ایـــچ پــــــیـدا ز افــراز کــوه سپه کش چو قارن ،مبارزچوسام ســـپــه بـــر کـــــشـــــید حسام از نیام طلایه به پیش اندرون چون قــباد کــــــمیـن ور چو گرد تلــمـیـان نـــژاد یکی لشکر آراســته چون عروس بـــه شـــیــران جــنگی و آوای کوس به تور و به سلم آگهی تـاخــتـــند کـــه ایــرانیان جنگ را ساخـــتــنــــد ز بیشه به هامون کشیدند صــف ز خـــــــــون جگر بر لب آورده کــــف دو خونی همان با سپاهی گـــران بـــــرفـــتـنـد آگــنـــده از کــیـــن سران کشیدند لشکر بــه دشـــت نبــــرد الا نــــــان دژ را پـــــــس پـشـت کـــرد یــکــایــک طــلایــه بـیـامد قـــباد چــو تــور آگهی یافت آمـــد چـــو باد بدو گـــفــت نـــزد مـــنـوچهر شو بگــویــش که ای بی پدر شــــاه نـــو اگر دخـــتــر آمـــد ز ایـــرج نژاد تــرا تــیغ و کوپال و جــوشن که داد بـــدو گــفــت آری گــزارم پـیــام بـدیــن سان که گفتی وبــردی تو نام ولــیـکن گـر انـدیـشه گردد دراز خـــــرد بــــــا دل تـو نــشـیـند به راز بدانی که کاریت هولـسـت پـیـش بــتــرسی از این خام گفتار خویـــش اگر برشما دام و دد روز و شـب هــــمی گریدی نیستی بـــس عــــجب که از بیشۀ نارون تا به چـــیـــن ســـــواران جنگند ومـــردان کـــیــــن درفـــشــیــدن تــیـغـهـای بــنــفش چــــو بینید با کـــاویـــانـــی درفــــش بدرّد دل و مـــغــزتـــان از نـهیب بـــــلندی نـــدانـــیـــد بــاز از نـــشیب قباد آمد آنگه بــه نــزدیـک شــاه بــگفت آنـچه بشـنید از آن رزم خواه مـنـوچـهـر خــندید و گفت آنگهی که چونـــیــن نــگـویـد مـگـر ابـلـهی سـپـاس از جهانـدار هر دو جهان شـــنــــاسـنــــدۀ آشـکـار و نــــهـــان که دانــد که ایرج نــیای مـنـســت فـــریــــدون فــرخ گـــوای مــنــســت کنون گر به جنگ انــدر آریم سـر شــــــــــود آشـــکــار نـــژاد و گــهـر به زور خـداوند خــورشید و مــاه کـــــه چندان نـمانـم ورا دســتــگـــاه که بر هـم زنــد چشم زیر و زبـر بــــــریده به لشـکر نمایمــش ســـــر بفرمود تا خوان بیاراســتــنـــــد نـــــــشستنگه رود و می خواستــند
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه اولbst3 . |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||