 |
 |
|
|
شـــــا هـــــنامه
پادشاهى خسرو پرويز
چو گستهم و بندوى بآذر گشسب فگندند مردى سبك بر دو اسب كه در شب بنزديك خسرو شود از ايران بآگاهى نو شود فرستاده آمد بر شاه نو گذشته شبى تيره از ماه نو ز آشوب بغداد گفت آنچ ديد جوان شد چو برگ گل شنبليد چنين گفت هر كو ز راه خرد بتيزى ز بىدانشى بگذرد نترسيد ز كردار چرخ بلند شود زندگانيش ناسودمند چو گستهم و بندوى بآذر گشسب فگندند مردى سبك بر دو اسب كه در شب بنزديك خسرو شود از ايران بآگاهى نو شود فرستاده آمد بر شاه نو گذشته شبى تيره از ماه نو ز آشوب بغداد گفت آنچ ديد جوان شد چو برگ گل شنبليد چنين گفت هر كو ز راه خرد بتيزى ز بىدانشى بگذرد نترسيد ز كردار چرخ بلند شود زندگانيش ناسودمند گر اين بد كه گفتى خوش آمد مرا خور و خواب در آتش آمد مرا و ليكن پدر چون بخون آخت دست از ايران نكردم سراى نشست هم او را كنون چون يكى بندهام سخن هرچ گويد نيوشندهام هم اندر زمان داغ دل با سپاه بكردار آتش بيامد ز راه سپاهى بد از بردع و اردبيل همى رفت با نامور خيل خيل از ارمينيه نيز چندى سپاه همى تاخت چون باد با پور شاه چو آمد ببغداد زو آگهى كه آمد خريدار تخت مهى همه شهر ز آگاهى آرام يافت جهانجوى از آرامشان كام يافت پذيره شدندش بزرگان شهر كسى را كه از مهترى بود بهر نهادند بر پيشگه تخت عاج همان طوق زرين و پر مايه تاج بشهر اندرون رفت خسرو بدرد بنزد پدر رفت با باد سرد چه جوييم زين گنبد تيزگرد كه هرگز نياسايد از كار كرد يكى را همى تاج شاهى دهد يكى را بدريا بماهى دهد يكى را برهنه سر و پاى و سفت نه آرام و خواب و نه جاى نهفت يكى را دهد توشه شهد و شير بپوشد بديبا و خزّ و حرير سرانجام هر دو بخاك اندرند بتارك بدام هلاك اندرند اگر خود نزادى خردمند مرد نديدى ز گيتى چنين گرم و سرد نديدى جهان از بنه به بدى اگر كه بدى مرد اگر مه بدى كنون رنج در كار خسرو بريم بخواننده آگاهى نو بريم
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه اولbst3 . |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||