شـــــا هـــــنامه/آباد كردن نوشين روان، شهر را به مانند انطاكيه و

توچال کوه تهران

	شـــــا هـــــنامه/آباد كردن نوشين روان، شهر را به مانند انطاكيه و
آباد كردن نوشين روان، شهر را به مانند انطاكيه و نشاندن درين بنديان رومى را زمين ديد رخشانتر از چرخ ماه بگرديد بر گرد آن شهر شاه‏ ز بس باغ و ميدان و آب روان همى تازه شد پير گشته جهان‏ چنين گفت با موبدان شهريار كه انطاكيه است اين اگر نوبهار كسى كو نديدست خرم بهشت ز مشك اندرو خاك و ز زرّ خشت‏ درختش ز ياقوت و آبش گلاب زمينش سپهر آسمان آفتاب‏ نگه كرد بايد بدين تازه بوم كه آباد بادا همه مرز روم‏ زمين ديد رخشانتر از چرخ ماه بگرديد بر گرد آن شهر شاه‏ ز بس باغ و ميدان و آب روان همى تازه شد پير گشته جهان‏ چنين گفت با موبدان شهريار كه انطاكيه است اين اگر نوبهار كسى كو نديدست خرم بهشت ز مشك اندرو خاك و ز زرّ خشت‏ درختش ز ياقوت و آبش گلاب زمينش سپهر آسمان آفتاب‏ نگه كرد بايد بدين تازه بوم كه آباد بادا همه مرز روم‏ يكى شهر فرمود نوشين روان بدو اندرون آبهاى روان‏ بكردار انطاكيه چون چراغ پر از گلشن و كاخ و ميدان و باغ‏ بزرگان روشن دل و شادكام ورا زيب خسرو نهادند نام‏ شد آن زيب خسرو چو خرم بهار بهشتى پر از رنگ و بوى و نگار اسيران كزان شهرها بسته بود ببند گران دست و پا خسته بود بفرمود تا بند برداشتند بدان شهرها خوار بگذاشتند چنين گفت كاين نو بر آورده جاى همش گلشن و بوستان و سراى‏ بكرديم تا هر كسى را بكام يكى جاى باشد سزاوار نام‏ ببخشيد بر هر كسى خواسته زمين چون بهشتى شد آراسته‏ ز بس برزن و كوى و بازارگاه تو گفتى نماندست بر خاك راه‏ بيامد يكى پر سخن كفشگر چنين گفت كاى شاه بيدادگر بقالينيوس اندرون خان من يكى تود بد پيش پالان من‏ ازين زيب خسرو مرا سود نيست كه بر پيش درگاه من تود نيست‏ بفرمود تا بر در شور بخت بكشتند شاداب چندى درخت‏ يكى مرد ترسا گزين كرد شاه بدو داد فرمان و گنج و كلاه‏ بدو گفت كاين زيب خسرو تراست غريبان و اين خانه نو تراست‏ بسان درخت برومند باش پدر باش گاهى چو فرزند باش‏ ببخشش بياراى و زفتى مكن براندازه بايد ز هر در سخن‏ ز انطاكيه شاه لشكر براند جهان ديده ترسا نگهبان نشاند
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۶ساعت 2:37 AM توسط ارغوان \|