شـــــا هـــــنامه/رزم كردن نوشين روان با فرفوريوس رومى و گرفتن

توچال کوه تهران

	شـــــا هـــــنامه/رزم كردن نوشين روان با فرفوريوس رومى و گرفتن
رزم كردن نوشين روان با فرفوريوس رومى و گرفتن قالينيوس و انطاكيه و زان جايگه لشكر اندر كشيد از آرايش روم برتر كشيد نوندى ز گفتار كارآگهان بيامد بنزديك شاه جهان‏ كه قيصر سپاهى فرستاد پيش ازان نامداران و گردان خويش‏ بپيش اندرون پهلوانى سترگ بجنگ اندرون هر يكى همچو گرگ‏ بروميش خوانند فرفوريوس سوارى سرافراز با بوق و كوس‏ چو اين گفته شد پيش بيدار شاه پديد آمد از دور گرد سپاه‏ و زان جايگه لشكر اندر كشيد از آرايش روم برتر كشيد نوندى ز گفتار كارآگهان بيامد بنزديك شاه جهان‏ كه قيصر سپاهى فرستاد پيش ازان نامداران و گردان خويش‏ بپيش اندرون پهلوانى سترگ بجنگ اندرون هر يكى همچو گرگ‏ بروميش خوانند فرفوريوس سوارى سرافراز با بوق و كوس‏ چو اين گفته شد پيش بيدار شاه پديد آمد از دور گرد سپاه‏ بخنديد زان شهريار جهان بدو گفت كين نيست از ما نهان‏ كجا جنگ را پيش ازين ساختيم ز انديشه هر گونه پرداختيم‏ كى تا جور بر لب آورد كف بفرمود تا بركشيدند صف‏ سپاهى بيامد بپيش سپاه بشد بسته بر گرد و بر باد راه‏ شده نامور لشكرى انجمن يلان سرافراز شمشير زن‏ همه جنگ را تنگ بسته ميان بزرگان و فرزانگان و كيان‏ بخون آب داده همه تيغ را بدان تيغ برّنده مر ميغ را سپه را نبد بيشتر زان درنگ كه نخچير گيرد ز بالا پلنگ‏ بهر سو ز رومى تلى كشته بود دگر خسته از جنگ برگشته بود بشد خسته از جنگ فرفوريوس دريده درفش و نگونسار كوس‏ سواران ايران بسان پلنگ بهامون كجا غرمش آيد بچنگ‏ پس روميان در همى تاختند در و دشت از يشان بپرداختند چنان هم همى رفت با ساز جنگ همه نيزه و گرز و خنجر بچنگ‏ سپه را بهامونى اندر كشيد بر آورده ديگر آمد پديد دزى بود با لشكر و بوق و كوس كجا خواندنديش قالينيوس‏ سر باره برتر ز پرّ عقاب يكى كنده‏اى گردش اندر پر آب‏ يكى شارستان گردش اندر فراخ پر ايوان و پاليز و ميدان و كاخ‏ ز رومى سپاهى بزرگ اندر وى همه نامداران پر خاشجوى‏ دو فرسنگ پيش اندرون بود شاه سيه گشت گيتى ز گرد سپاه‏ خروشى بر آمد ز قالينيوس كزان نعره اندك شد آواز كوس‏ بدان شارستان در نگه كرد شاه همى هر زمانى فزون شد سپاه‏ ز دروازها جنگ بر ساختند همه تير و قاروره انداختند چو خورشيد تابنده برگشت زرد ز گردنده يك بهره شد لاژورد ازان باره دز نماند اندكى همه شارستان باز مى‏شد يكى‏ خروشى بر آمد ز درگاه شاه كه اى نامداران ايران سپاه‏ همه پاك زين شهر بيرون شويد بتاريكى اندر بهامون شويد اگر هيچ بانگ زن و مرد پير و گر غارت و شورش و دار و گير بگوش من آيد بتاريك شب كه بگشايد از رنج يك مرد لب‏ هم اندر زمان آنك فرياد ازوست پر از كاه بينند آگنده پوست‏ چو برزد ز خرچنگ تيغ آفتاب بفرسود رنج و بپالود خواب‏ تبيره بر آمد ز درگاه شاه گرانمايگان بر گرفتند راه‏ ازان دز و آن شارستان مرد و زن بدرگاه كسرى شدند انجمن‏ كه ايدر ز جنگى سوارى نماند بدين شارستان نامدارى نماند همه كشته و خسته شد بى‏گناه گه آمد كه بخشايش آيد ز شاه‏ زن و كودك و خرد و برنا و پير نه خوب آيد از داد يزدان اسير چنان شد دز و باره و شارستان كزان پس نديدند جز خارستان‏ چو قيصر گنهكار شد ما كه‏ايم بقالينيوس اندرون بر چه‏ايم‏ بران روميان بر ببخشود شاه گنهكار شد رسته و بى‏گناه‏ بسى خواسته پيش ايشان بماند و زان جايگه نيز لشكر براند هران كس كه بود از در كارزار ببستند بر پيل و كردند بار بانطاكيه در خبر شد ز شاه كه با پيل و لشكر بيامد براه‏ سپاهى بران شهر شد بى‏كران دليران رومى و كنداوران‏ سه روز اندران شاه را شد درنگ بدان تا نباشد ببيداد جنگ‏ چهارم سپاه اندر آمد چو كوه دليران ايران گروها گروه‏ برفتند يك سر سواران روم ز بهر زن و كودك و گنج و بوم‏ بشهر اندر آمد سراسر سپاه پيى را نبد بر زمين نيز راه‏ سه جنگ گران كرده شد در سه روز چهارم چو بفروخت گيتى فروز گشاده شد آن مرز آباد بوم سوارى نديدند جنگى بروم‏ بزرگان كه با تخت و افسر بدند هم آن كس كه گنجور قيصر بدند بشاه جهاندار دادند گنج بچنگ آمدش گنج چون ديد رنج‏ اسيران و آن گنج قيصر براه بسوى مداين فرستاد شاه‏ و زيشان هران كس كه جنگى بدند نهادند بر پشت پيلان ببند
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۶ساعت 2:35 AM توسط ارغوان \|