شـــــا هـــــنامه/بر تخت نشستن پيروز و خشكى هفت سال افتادن بر

توچال کوه تهران

	شـــــا هـــــنامه/بر تخت نشستن پيروز و خشكى هفت سال افتادن بر
بر تخت نشستن پيروز و خشكى هفت سال افتادن بر زمين ايران بيامد بتخت كيى بر نشست چنانچون بود شاه يزدان پرست‏ نخستين چنين گفت با مهتران كه اى پر هنر پاك دل سروران‏ همى خواهم از داور بى‏نياز كه باشد مرا زندگانى دراز كه كه را بكه دارم و مه بمه فراوان خرد باشدم روز به‏ سر مردمى بردبارى بود سبكسر هميشه بخوارى بود ستون خرد داد و بخشايشست در بخشش او را چو آرايشست‏ زبان چرب و گويندگى فرّ اوست دليرى و مردانگى پرّ اوست‏ بيامد بتخت كيى بر نشست چنانچون بود شاه يزدان پرست‏ نخستين چنين گفت با مهتران كه اى پر هنر پاك دل سروران‏ همى خواهم از داور بى‏نياز كه باشد مرا زندگانى دراز كه كه را بكه دارم و مه بمه فراوان خرد باشدم روز به‏ سر مردمى بردبارى بود سبكسر هميشه بخوارى بود ستون خرد داد و بخشايشست در بخشش او را چو آرايشست‏ زبان چرب و گويندگى فرّ اوست دليرى و مردانگى پرّ اوست‏ هران نامور كو ندارد خرد ز تخت بزرگى كجا بر خورد خردمند هم نيز جاويد نيست فرى برتر از فرّ جمشيد نيست‏ چو تاجش بماه اندر آمد بمرد نشست كيى ديگرى را سپرد نماند برين خاك جاويد كس ز هر بد بيزدان پناهيد و بس‏ همى بود يك سال با داد و پند خردمند و ز هر بدى بى‏گزند دگر سال روى هوا خشك شد بجو اندرون آب چون مشك شد سه ديگر همان و چهارم همان ز خشكى نبد هيچ كس شادمان‏ هوا را دهان خشك چون خاك شد ز تنگى بجو آب ترياك شد ز بس مردن مردم و چارپاى پيى را نديدند بر خاك جاى‏ شهنشاه ايران چو ديد آن شگفت خراج و گزيت از جهان بر گرفت‏ بهر سو كه انبار بودش نهان ببخشيد بر كهتران و مهان‏ خروشى بر آمد ز درگاه شاه كه اى نامداران با دستگاه‏ غله هرچ داريد پيدا كنيد ز دينار پيروز گنج آگنيد هر آن كس كه دارد نهانى غله و گر گاو و گر گوسفند و گله‏ بنرخى فروشد كه او را هواست كه از خوردنى جانور بى‏نواست‏ بهر كاردارى و خودكامه‏اى فرستاد تازان يكى نامه‏اى‏ كه انبارها برگشايند باز بگيتى بر آن كس كه هستش نياز كسى گر بميرد بنايافت نان ز برنا و از پير مرد و زنان‏ بريزم ز تن خون انبار دار كجا كار يزدان گرفتست خوار بفرمود تا خانه بگذاشتند بدشت آمد و دست برداشتند همى بآسمان اندر آمد خروش ز بس مويه و درد و زارى و جوش‏ ز كوه و بيابان و ز دشت و غار ز يزدان همى خواستى زينهار برين گونه تا هفت سال از جهان نديدند سبزى كهان و مهان‏ بهشتم بيامد مه فوردين بر آمد يكى ابر با آفرين‏ همى در باريد بر خاك خشك همى آمد از بوستان بوى مشك‏ شده ژاله بر گل چو مل در قدح همى تافت از ابر قوس قزح‏ زمانه برست از بد بد گمان بهر جاى بر زه نهاده كمان‏
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۶ساعت 1:50 AM توسط ارغوان \|