شـــــا هـــــنامه/آگاهى يافتن زال از كشته شدن رستم و آوردن

توچال کوه تهران

	شـــــا هـــــنامه/آگاهى يافتن زال از كشته شدن رستم و آوردن
شـــــا هـــــنامه آگاهى يافتن زال از كشته شدن رستم و آوردن فرامرز گاسونه پدر و به دخمه نهادن ازان نامداران سوارى بجست گهى شد پياده گهى بر نشست‏ چو آمد سوى زابلستان بگفت كه پيل ژيان گشت با خاك جفت‏ زواره همان و سپاهش همان سوارى نجست از بد بدگمان‏ خروشى بر آمد ز زابلستان ز بدخواه و ز شاه كابلستان‏ همى ريخت زال از بر يال خاك همى كرد روى و بر خويش چاك‏ همى گفت زار اى گو پيل تن نخواهد كه پوشد تنم جز كفن‏ گو سرفراز اژدهاى دلير زواره كه بد نامبردار شير شغاد آن بنفرين شوريده بخت بكند از بن اين خسروانى درخت‏ ازان نامداران سوارى بجست گهى شد پياده گهى بر نشست‏ چو آمد سوى زابلستان بگفت كه پيل ژيان گشت با خاك جفت‏ زواره همان و سپاهش همان سوارى نجست از بد بدگمان‏ خروشى بر آمد ز زابلستان ز بدخواه و ز شاه كابلستان‏ همى ريخت زال از بر يال خاك همى كرد روى و بر خويش چاك‏ همى گفت زار اى گو پيل تن نخواهد كه پوشد تنم جز كفن‏ گو سرفراز اژدهاى دلير زواره كه بد نامبردار شير شغاد آن بنفرين شوريده بخت بكند از بن اين خسروانى درخت‏ كه داند كه با پيل روباه شوم همى كين سگالد بران مرز و بوم‏ كه دارد بياد اين چنين روزگار كه داند شنيدن ز آموزگار كه چون رستمى پيش بينم بخاك بگفتار روباه گردد هلاك‏ چرا پيش ايشان نمردم بزار چرا ماندم اندر جهان يادگار چرا بايدم زندگانى و گاه چرا بايدم خواب و آرامگاه‏ پس انگه بسى مويه آغاز كرد چو بر پور پهلو همى ساز كرد گوا شير گيرا يلا مهترا دلاور جهاندار كنداورا كجات آن دليرى و مردانگى كجات آن بزرگى و فرزانگى‏ كجات آن دل و راى و روشن روان كجات آن بر و برز و يال گران‏ كجات آن بزرگ اژدهافش درفش كجا تير و گوپال و تيغ بنفش‏ نماندى بگيتى و رفتى بخاك كه بادا سر دشمنت در مغاك‏ پس انگه فرامرز را با سپاه فرستاد تا رزم جويد ز شاه‏ تن كشته از چاه باز آورد جهان را بزارى نياز آورد فرامرز چون پيش كابل رسيد بشهر اندرون نامدارى نديد گريزان همه شهر و گريان شده ز سوك جهانگير بريان شده‏ بيامد بران دشت نخچيرگاه بجايى كجا كنده بودند چاه‏ چو روى پدر ديد پور دلير خروشى برآورد بر سان شير بدان گونه بر خاك تن پر ز خون بروى زمين بر فگنده نگون‏ همى گفت كاى پهلوان بلند برويت كه آورد زين سان گزند كه نفرين بران مرد بى‏باك باد بجاى كله بر سرش خاك باد بيزدان و جان تو اى نامدار بخاك نريمان و سام سوار كه هرگز نبيند تنم جز زره بيوسنده و بر فگنده گره‏ بدان تا كه كين گو پيل تن بخواهم ازان بى‏وفا انجمن‏ هم انكس كه با او بدين كين ميان ببستند و آمد بما بر زيان‏ نمانم ز ايشان يكى را بجاى هم انكس كه بود اندرين رهنماى‏ بفرمود تا تختهاى گران بيارند از هر سوى در گران‏ ببردند بسيار باهوى و تخت نهادند بر تخت زيبا درخت‏ گشاد آن ميان بستن پهلوى برآهيخت زو جامه خسروى‏ نخستين بشستندش از خون گرم بر و يال و ريش و تنش نرم نرم‏ همى عنبر و زعفران سوختند همه خستگيهاش بردوختند همى ريخت بر تاركش بر گلاب بگسترد بر تنش كافور ناب‏ بديبا تنش را بياراستند ازان پس گل و مشك و مى خواستند كفن دوز بر وى بباريد خون بشانه زد آن ريش كافورگون‏ نبد جا تنش را همى بر دو تخت تنى بود يا سايه‏گستر درخت‏ يكى نغز تابوت كردند ساج برو ميخ زرّين و پيكر ز عاج‏ همه درزهايش گرفته بقير بر آلوده بر قير مشك و عبير ز چاهى برادرش را بر كشيد همى دوخت جايى كجا خسته ديد زبر مشك و كافور و زيرش گلاب ازان سان همى ريخت بر جاى خواب‏ ازان پس تن رخش را بر كشيد بشست و برو جامه‏ها گستريد بشستند و كردند ديبا كفن بجستند جايى يكى نارون‏ برفتند بيدار دل در گران بريدند ازو تختهاى گران‏ دو روز اندران كار شد روزگار تن رخش بر پيل كردند بار ز كابلستان تا بزابلستان زمين شد بكردار غلغلستان‏ زن و مرد بد ايستاده بپاى تنى را نبد بر زمين نيز جاى‏ دو تابوت بر دست بگذاشتند ز انبوه چون باد پنداشتند بده روز و ده شب بزابل رسيد كسش بر زمين بر نهاده نديد زمانه شد از درد او با خروش تو گفتى كه هامون بر آمد بجوش‏ كسى نيز نشنيد آواز كس همه بومها مويه كردند و بس‏ بباغ اندرون دخمه‏يى ساختند سرش را بابر اندر افراختند برابر نهادند زرّين دو تخت بران خوابنيده گو نيكبخت‏ هرانكس كه بود از پرستندگان از آزاد و ز پاك دل بندگان‏ همى مشك با گل برآميختند بپاى گو پيل تن ريختند همى هر كسى گفت كاى نامدار چرا خواستى مشك و عنبر نثار نخواهى همى پادشاهى و بزم نپوشى همى نيز خفتان رزم‏ نبخشى همى گنج و دينار نيز همانا كه شد پيش تو خوار چيز كنون شاد باشى بخرّم بهشت كه يزدانت از داد و مردى سرشت‏ در دخمه بستند و گشتند باز شد آن نامور شير گردن فراز چه جويى همى زين سراى سپنج كز آغاز رنجست و فرجام رنج‏ بريزى بخاك ار همه ز آهنى اگر دين پرستى ور آهرمنى‏ تو تا زنده‏اى سوى نيكى گراى مگر كام يابى بديگر سراى‏
+ نوشته شده در دوشنبه ۲۴ مهر ۱۳۹۶ساعت 1:59 AM توسط ارغوان \|