 |
 |
|
|
شـــــا هـــــنامه
سگالش رستم با خويشان
و زان روى رستم بايوان رسيد مر او را بران گونه دستان بديد زواره فرامرز گريان شدند ازان خستگيهاش بريان شدند ز سر بر همى كند رودابه موى بر آواز ايشان همى خست روى زواره بزودى گشادش ميان ازو بر كشيدند ببر بيان هرانكس كه دانا بد از كشورش نشستند يك سر همه بر درش بفرمود تا رخش را پيش اوى ببردند و هر كس كه بد چاره جوى گرانمايه دستان همى كند موى بران خستگيها بماليد روى همى گفت من زنده با پير سر بديدم بدين سان گرامى پسر و زان روى رستم بايوان رسيد مر او را بران گونه دستان بديد زواره فرامرز گريان شدند ازان خستگيهاش بريان شدند ز سر بر همى كند رودابه موى بر آواز ايشان همى خست روى زواره بزودى گشادش ميان ازو بر كشيدند ببر بيان هرانكس كه دانا بد از كشورش نشستند يك سر همه بر درش بفرمود تا رخش را پيش اوى ببردند و هر كس كه بد چاره جوى گرانمايه دستان همى كند موى بران خستگيها بماليد روى همى گفت من زنده با پير سر بديدم بدين سان گرامى پسر بدو گفت رستم كزين غم چه سود كه اين ز آسمان بودنى كار بود به پيش است كارى كه دشوارتر وزو جان من پر ز تيمارتر كه هر چند من بيش پوزش كنم كه اين شير دل را فروزش كنم نجويد همى جز همه ناخوشى بگفتار و كردار و گردنكشى رسيدم ز هر سو بگرد جهان خبر يافتم ز آشكار و نهان گرفتم كمربند ديو سپيد زدم بر زمين همچو يك شاخ بيد نتابم همى سر ز اسفنديار ازان زور و آن بخشش كارزار خدنگم ز سندان گذر يافتى زبون داشتى گر سپر يافتى زدم چند بر گبر اسفنديار گراينده دست مرا داشت خوار همان تيغ من گر بديدى پلنگ نهان داشتى خويشتن زير سنگ نبرّد همى جوشن اندر برش نه آن پاره پرنيان بر سرش سپاسم ز يزدان كه شب تيره شد دران تيرگى چشم او خيره شد برستم من از چنگ آن اژدها ندانم كزين خسته آيم رها چه انديشم اكنون جزين نيست راى كه فردا بگردانم از رخش پاى بجايى شوم كو نيابد نشان بزابلستان گر كند سر فشان سرانجام ازان كار سير آيد او اگر چه ز بد سير دير آيد او بدو گفت زال اى پسر گوش دار سخن چون بياد آورى هوش دار همه كارهاى جهان را در است مگر مرگ كان را درى ديگر است يكى چاره دانم من اين را گزين كه سيمرغ را يار خوانم برين گر او باشدم زين سخن رهنماى بماند بما كشور و بوم و جاى
|
||
|
|
درباره |
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه اولbst3 . |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||