|
|
|
|
|
شـــــا هـــــنامه
آغاز داستان رستم و اسفندیار
كنون خورد بايد مى خوشگوار كه مى بوى مشك آيد از جويبار هوا پر خروش و زمين پر ز جوش خنك آنك دل شاد دارد بنوش درم دارد و نقل و جام نبيد سر گوسفندى تواند بريد مرا نيست فرّخ مر آن را كه هست ببخشاى بر مردم تنگ دست همه بوستان زير برگ گلست همه كوه پر لاله و سنبلست بپاليز بلبل بنالد همى گل از ناله او ببالد همى چو از ابر بينم همى باد و نم ندانم كه نرگس چرا شد دژم شب تيره بلبل نخسپد همى گل از باد و باران بجنبد همى كنون خورد بايد مى خوشگوار كه مى بوى مشك آيد از جويبار هوا پر خروش و زمين پر ز جوش خنك آنك دل شاد دارد بنوش درم دارد و نقل و جام نبيد سر گوسفندى تواند بريد مرا نيست فرّخ مر آن را كه هست ببخشاى بر مردم تنگ دست همه بوستان زير برگ گلست همه كوه پر لاله و سنبلست بپاليز بلبل بنالد همى گل از ناله او ببالد همى چو از ابر بينم همى باد و نم ندانم كه نرگس چرا شد دژم شب تيره بلبل نخسپد همى گل از باد و باران بجنبد همى بخندد همى بلبل از هر دوان چو بر گل نشيند گشايد زبان ندانم كه عاشق گل آمد گر ابر چو از ابر بينم خروش هژبر بدرّد همى باد پيراهنش درفشان شود آتش اندر تنش بعشق هوا بر زمين شد گوا بنزديك خورشيد فرمانروا كه داند كه بلبل چه گويد همى بزير گل اندر چه مويد همى نگه كن سحرگاه تا بشنوى ز بلبل سخن گفتن پهلوى همى نالد از مرگ اسفنديار ندارد بجز ناله زو يادگار چو آواز رستم شب تيره ابر بدرّد دل و گوش و غرّان هژبر
|
||