توچال کوه تهران


 

        شـــــا هـــــنامه

 

 

 

 

آغاز داستان رستم و اسفندیار

 

 

 

كنون خورد بايد مى خوشگوار

كه مى بوى مشك آيد از جويبار

هوا پر خروش و زمين پر ز جوش

خنك آنك دل شاد دارد بنوش‏

درم دارد و نقل و جام نبيد

سر گوسفندى تواند بريد

مرا نيست فرّخ مر آن را كه هست

ببخشاى بر مردم تنگ دست‏

همه بوستان زير برگ گلست

همه كوه پر لاله و سنبلست‏

بپاليز بلبل بنالد همى

گل از ناله او ببالد همى‏

چو از ابر بينم همى باد و نم

ندانم كه نرگس چرا شد دژم‏

شب تيره بلبل نخسپد همى

گل از باد و باران بجنبد همى‏

كنون خورد بايد مى خوشگوار

كه مى بوى مشك آيد از جويبار

هوا پر خروش و زمين پر ز جوش

خنك آنك دل شاد دارد بنوش‏

درم دارد و نقل و جام نبيد

سر گوسفندى تواند بريد

مرا نيست فرّخ مر آن را كه هست

ببخشاى بر مردم تنگ دست‏

همه بوستان زير برگ گلست

همه كوه پر لاله و سنبلست‏

بپاليز بلبل بنالد همى

گل از ناله او ببالد همى‏

چو از ابر بينم همى باد و نم

ندانم كه نرگس چرا شد دژم‏

شب تيره بلبل نخسپد همى

گل از باد و باران بجنبد همى‏

بخندد همى بلبل از هر دوان

چو بر گل نشيند گشايد زبان‏

ندانم كه عاشق گل آمد گر ابر

چو از ابر بينم خروش هژبر

بدرّد همى باد پيراهنش

درفشان شود آتش اندر تنش‏

بعشق هوا بر زمين شد گوا

بنزديك خورشيد فرمانروا

كه داند كه بلبل چه گويد همى

بزير گل اندر چه مويد همى‏

نگه كن سحرگاه تا بشنوى

ز بلبل سخن گفتن پهلوى‏

همى نالد از مرگ اسفنديار

ندارد بجز ناله زو يادگار

چو آواز رستم شب تيره ابر

بدرّد دل و گوش و غرّان هژبر

 

 
+ نوشته شده در  یکشنبه ۲۳ مهر ۱۳۹۶ساعت 9:56 PM  توسط ارغوان  |