|
|
|
|
|
شـــــا هـــــنامه
فرستادن ساوه شاه پيغام ديگر به بهرام چوبينه
دگر باره گردى زبان آورى فريبنده مردى ز دشت هرى فرستاد نزديك بهرام و گفت كه بخت سپهرى ترا نيست جفت همى بشنوى چند پند و سخن خرد يار كن چشم دل باز كن دو تن يافتستى كه اندر جهان چو ايشان نبود از نژاد مهان چو خورشيد بر آسمان روشنند ز مردى همه ساله در جوشنند يكى من كه شاهم جهان را بداد دگر نيز فرزند فرخ نژاد سپاهم فزونتر ز برگ درخت اگر بشمرد مردم نيكبخت دگر باره گردى زبان آورى فريبنده مردى ز دشت هرى فرستاد نزديك بهرام و گفت كه بخت سپهرى ترا نيست جفت همى بشنوى چند پند و سخن خرد يار كن چشم دل باز كن دو تن يافتستى كه اندر جهان چو ايشان نبود از نژاد مهان چو خورشيد بر آسمان روشنند ز مردى همه ساله در جوشنند يكى من كه شاهم جهان را بداد دگر نيز فرزند فرخ نژاد سپاهم فزونتر ز برگ درخت اگر بشمرد مردم نيكبخت گر از پيل و لشكر بگيرم شمار بخندى ز باران ابر بهار سليحست و خرگاه و پرده سراى فزون زانك انديشه آرد بجاى ز اسبان و مردان بيابان و كوه اگر بشمرد نيز گردد ستوه همه شهر ياران مرا كهترند اگر كهترى را خود اندر خورند اگر گرددى آب دريا روان وگر كوه را پاى باشد دوان نبردارد از جاى گنج مرا سليح مرا ساز رنج مرا جز از پارسى مهترت در جهان مرا شاه خوانند فرخ مهان ترا هم زمانه بدست منست بپيش روان من اين روشنست اگر من ز جاى اندر آرم سپاه ببندند بر مور و بر پشه راه همان پيل برگستوانور هزار كه بگريزد از بوى ايشان سوار بايران زمين هرك پيش آيدم ازان آمدن رنج نفزايدم از ايدر مرا تا در طيسفون سپاهست مانا كه باشد فزون ترا اى بد اختر كه بفريفتست فريبنده تو مگر شيفتست ترا بر تن خويشتن مهر نيست وگر هست مهر ترا چهر نيست كه نشناسدى چشم او نيك و بد گزاف از خرد يافته كى سزد بپرهيز زين جنگ و پيش من آى نمانم كه مانى زمانى بپاى ترا كدخدايى و دختر دهم همان ارجمندى و اختر دهم بيابى بنزديك من مهترى شوى بىنياز از بد كهترى چو كشته شود شاه ايران بجنگ ترا آيد آن تاج و تختش بچنگ و زان جايگه من شوم سوى روم ترا مانم اين لشكر و گنج و بوم ازان گفتم اين كم پسند آمدى بدين كارها فرّمند آمدى سپه تاختن دانى و كيميا سپهبد بدستت پدر گر نيا ز ما اين نه گفتار آرايشست مرا بر تو بر جاى بخشايشست بدين روز با خوار مايه سپاه برابر يكى ساختى رزمگاه نيابى جز اين نيز پيغام من اگر سر بپيچانى از كام من
|
||