شـــــا هـــــنامه/بدگمان كردن ايرانيان، قباد را از سوفراى و كشتن او

توچال کوه تهران

	شـــــا هـــــنامه/بدگمان كردن ايرانيان، قباد را از سوفراى و كشتن او
بدگمان كردن ايرانيان، قباد را از سوفراى و كشتن او سوفراى را چنين بود تا بيست و سه ساله گشت بجام اندرون باده چون لاله گشت‏ بيامد بر تاجور سوفزاى بدستورى بازگشتن بجاى‏ سپهبد خود و لشكرش ساز كرد بزد كوس و آهنگ شيراز كرد همى رفت شادان سوى شهر خويش ز هر كام برداشته بهر خويش‏ همه پارس او را شده چون رهى همى بود با تاج شاهنشهى‏ بدان بد كه من شاه بنشاندم بشاهى برو آفرين خواندم‏ گر از من كسى زشت گويد بدوى ورا سرد گويد براند ز روى‏ چنين بود تا بيست و سه ساله گشت بجام اندرون باده چون لاله گشت‏ بيامد بر تاجور سوفزاى بدستورى بازگشتن بجاى‏ سپهبد خود و لشكرش ساز كرد بزد كوس و آهنگ شيراز كرد همى رفت شادان سوى شهر خويش ز هر كام برداشته بهر خويش‏ همه پارس او را شده چون رهى همى بود با تاج شاهنشهى‏ بدان بد كه من شاه بنشاندم بشاهى برو آفرين خواندم‏ گر از من كسى زشت گويد بدوى ورا سرد گويد براند ز روى‏ همى باژ جستى ز هر كشورى ز هر نامدارى و هر مهترى‏ چو آگاهى آمد بسوى قباد ز شيراز و ز كار بيداد و داد همى گفت هر كس كه جز نام شاه ندارد ز ايران ز گنج و سپاه‏ نه فرمانش باشد بچيزى نه راى جهان شد همه بنده سوفزاى‏ هر آن كس كه بد راز دار قباد بروبر سخنها همى كرد ياد كه از پادشاهى بنامى بسند چرا كردى اى شهريار بلند ز گنج تو آگنده‏تر گنج او ببايد گسست از جهان رنج او همه پارس چون بنده او شدند بزرگان پرستنده او شدند ز گفتار بد شد دل كى‏قباد ز رنجش بدل بر نكرد ايچ ياد همى گفت گر من فرستم سپاه سر او بگردد شود رزمخواه‏ چو من دشمنى كرده باشم بگنج ازو ديد بايد بسى درد و رنج‏ كند هر كسى ياد كردار اوى نهانى ندانند بازار اوى‏ ندارم ز ايران يكى رزمخواه كز ايدر شود پيش او با سپاه‏ بدو گفت فرزانه منديش زين كه او شهريارى شود بآفرين‏ ترا بندگانند و سالار هست كه سايند بر چرخ گردنده دست‏ چو شاپور رازى بيايد ز جاى بدرد دل بدكنش سوفزاى‏ شنيد اين سخن شاه و نيرو گرفت هنرها بشست از دل آهو گرفت‏ همانگه جهان ديده‏اى كى‏قباد بفرمود تا برنشيند چو باد بنزديك شاپور رازى شود بر آواز نخچير و بازى شود هم اندر زمان بر نشاند ورا ز رى سوى درگاه خواند ورا دو اسبه فرستاده آمد برى چو باد خزانى بهنگام دى‏ چو ديدش بپرسيد سالار بار وزو بستد آن نامه شهريار بيامد بشاپور رازى سپرد سوار سرافراز را پيش برد برو خواند آن نامه كى‏قباد بخنديد شاپور مهرك نژاد كه جز سو فزا دشمن اندر جهان ورا نيست در آشكار و نهان‏ ز هر جاى فرمانبران را بخواند سوى طيسفون تيز لشكر براند چو آورد لشكر بنزديك شاه هم اندر زمان بر گشادند راه‏ چو ديدش جهاندار بنواختش بر تخت پيروزه بنشاختش‏ بدو گفت زين تاج بى‏بهره‏ام ببى‏بهره‏ئى در جهان شهره‏ام‏ همه سو فزا راست بهر از مهى همى نام بينم ز شاهنشهى‏ ازين داد و بيداد در گردنم بفرجام روزى بپيچد تنم‏ بايران برادر بدى كدخداى بهستى ز بيدادگر سو فزاى‏ بدو گفت شاپور كاى شهريار دلت را بدين كار رنجه مدار يكى نامه بايد نوشتن درشت ترا نام و فرّ و نژادست و پشت‏ بگويى كه از تخت شاهنشهى مرا بهره رنجست و گنج تهى‏ تويى باژ خواه و منم با گناه نخواهم كه خوانى مرا نيز شاه‏ فرستادم اينك يكى پهلوان ز كردار تو چند باشم نوان‏ چو نامه بدين گونه باشد بدوى چو من دشمن و لشكرى جنگجوى‏ نمانم كه بر هم زند نيز چشم نگويم سخن پيش او جز بخشم‏ نويسنده نامه را خواندند بنزديك شاپور بنشاندند بگفت آن سخنها كه با شاه گفت شد آن كلك بيجاده با قار جفت‏ چو بر نامه بر مهر بنهاد شاه بياورد شاپور لشكر براه‏ گزين كرد پس هرك بد نامدار پراگنده از لشكر شهريار خود و نامداران پر خاشجوى سوى شهر شيراز بنهاد روى‏ چو آگاه شد زان سخن سوفزاى همانگه بياورد لشكر ز جاى‏ پذيره شدش با سپاهى گران گزيده سواران و جوشنوران‏ رسيدند پس يك بديگر فراز فرود آمدند آن دو گردن فراز چو بنشست شاپور با سو فزاى فراوان زدند از بد و نيك راى‏ بدو داد پس نامه شهريار سخن رفت هر گونه دشوار و خوار چو بر خواند آن نامه را پهلوان بپژمرد و شد كند و تيره روان‏ چو آن نامه برخواند شاپور گفت كه اكنون سخن را نبايد نهفت‏ ترا بند فرمود شاه جهان فراوان بناليد پيش مهان‏ بر ان سان كه بر خوانده‏اى نامه را تو دانى شهنشاه خود كامه را چنين داد پاسخ بدو پهلوان كه داند مرا شهريار جهان‏ بدان رنج و سختى كه بردم ز شاه برفتم ز زاولستان با سپاه‏ بمردى رهانيدم او را ز بند نماندم كه آيد برويش گزند مرا داستان بود نزديك شاه همان نزد گردان ايران سپاه‏ گر ايدونك بندست پاداش من ترا چنگ دادن بپرخاش من‏ نخواهم زمان از تو پايم ببند بدارد مرا بند او سودمند ز يزدان و ز لشكرم نيست شرم كه من چند پالوده‏ام خون گرم‏ بدانگه كجا شاه در بند بود بيزدان مرا سخت سوگند بود كه دستم نبيند مگر دست تيغ بجنگ آفتاب اندر آرم بميغ‏ مگر سر دهم گر سر خوشنواز بمردى ز تخت اندر آرم بگاز كنونم كه فرمود بندم سزاست سخنهاى ناسودمندم سزاست‏ ز فرمان او هيچ گونه مگرد چو پيرايه دان بند بر پاى مرد چو بنشست شاپور پايش ببست بزد ناى رويين و خود بر نشست‏ بياوردش از پارس پيش قباد قباد از گذشته نكرد ايچ ياد بفرمود كو را بزندان برند بنزديك ناهوشمندان برند بشيراز فرمود تا هرچ بود ز مردان و گنج و ز كِشت و درود بياورد يك سر سوى طيسفون سپردش بگنجور او رهنمون‏ چو يك هفته بگذشت هر گونه راى همى راند با موبد از سو فزاى‏ چنين گفت پس شاه را رهنمون كه يارند با او همه طيسفون‏ همه لشكر و زير دستان ما ز دهقان و ز در پرستان ما گر او اندر ايران بماند درست ز شاهى ببايد ترا دست شست‏ بدانديش شاه جهان كشته به سر بخت بدخواه برگشته به‏ چو بشنيد مهتر ز موبد سخن بنو تاخت و بيزار شد از كهن‏ بفرمود پس تاش بى‏جان كنند بر و بر دل و ديده پيچان كنند بكردند پس پهلوان را تباه شد آن گرد فرزانه و نيك خواه‏
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۵ آبان ۱۳۹۶ساعت 2:4 AM توسط ارغوان \|